Read To Live by Yu Hua Michael Berry Online


From the author of Brothers and China in Ten Words this celebrated contemporary classic of Chinese literature was also adapted for film by Zhang Yimou. This searing novel, originally banned in China but later named one of that nation's most influential books, portrays one man's transformation from the spoiled son of a landlord to a kindhearted peasant. After squandering hiFrom the author of Brothers and China in Ten Words this celebrated contemporary classic of Chinese literature was also adapted for film by Zhang Yimou. This searing novel, originally banned in China but later named one of that nation's most influential books, portrays one man's transformation from the spoiled son of a landlord to a kindhearted peasant. After squandering his family's fortune in gambling dens and brothels, the young, deeply penitent Fugui settles down to do the honest work of a farmer. Forced by the Nationalist Army to leave behind his family, he witnesses the horrors and privations of the Civil War, only to return years later to face a string of hardships brought on by the ravages of the Cultural Revolution. Left with an ox as the companion of his final years, Fugui stands as a model of gritty authenticity, buoyed by his appreciation for life in this narrative of humbling power....

Title : To Live
Author :
Rating :
ISBN : 9781400031863
Format Type : Paperback
Number of Pages : 250 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

To Live Reviews

  • Issa Deerbany
    2019-04-11 17:59

    أصبحت اعشق أدب الشرق الأقصى 😉😉"إرادة الحياة" كنت أفضل هذا العنوان على عنوان "على قيد الحياة.فوت قوي يجسد إرادة الشعب الصيني في الحياة رغم جميع الظروف الصعبة سواءنا مادية او معنوية.خسر جميع املاك اجداده ومات ابيه بسببه، واستمر في الحياة.اهان كرامته وطلب العيش من زراعة ارض كانت ملكه، واستمر في الحياة.يخطف من قبل الجيش للحرب، وفِي ظروف الحصار لفرقته ويستمر في الحياة.يبدأ العهد الشيوعي والمزارع الجماعية والعمل فقط للاكل والشرب ويستمر بالحياة.يفقد عائلته فردا فردا ويستمر بالحياة.بأسلوب رائع يقوم المؤلف بوصف حياة بطل الرواية بشكل يجعلك تفقد أعصابك لشدة تحمل هذا الرجل الذي يجسد معانات الشعب الصيني في مطلع القرن التاسع عشر.الشخصيات في الرواية مميزة وواضحة جدا. تدعوك للتعاطف معها ومتابعتها بكل تشويق وتفاعل .حياة صعبة ومميتة لم يتحملها البعض واقدم على الانتحار، تتعاطف مع أشخاص الرواية وتشعر بحب كبير لهم وتتفاعل مع ما يحدث لهم. وتحملهم للمسؤولية في هذه الحياة التي يعيشونها تثير الإعجاب والغيرة من الطفولة الى الشباب الى الكهولة.انصح الجميع بقرائتها....

  • Praj
    2019-04-09 15:50

    It had been slightly more than 14 hours since my stomach had its last morsel of food. Compared to those numerous stomachs that for months become a perfect stranger to the concept of food, a mere 14 hours seems negligible. Yet, my stomach was growling in agony. Call me silly or juvenile! It was then that I had decided to confirm my skepticism over Youqing’s words. The cup of rice that lay in a comatose position couple minutes ago, was now ferociously gulping the simmering salted water. The rice appeared to be hungrier than me. The sweetness of the cooked rice audaciously prevailed in its steamy saltiness and its celebratory gongs resounded in my mouth. Youqing’s divine happiness found a way into my kitchen as the steamy rice porridge swirled into the cooking pot. Never had I thought that simple rice porridge could be blissful; never had I tasted such sweetness in a bowl of cooked rice gruel. As I savoured the warm porridge with a couple of pickled lemons and cucumbers, I gazed at the crawling red ant that was frantically finding its way out of from the starchy rice circle that I had drawn on the granite counter. Surrounded by the glutinous fluid the ant was searching for a way out to live. A stream of memories of Fugui flooded my mind and I wondered how humans find the gist of survival through their darkest despair and how my belly did became alive again through the fragrance of a simple fare. What is it that makes a person jammed in a hell hole redefine the laws of death? What is it that gives enormous courage to the hands that releases the stubborn knot fasten around the neck gifting joy to the crushed facial veins? Where does destiny and retribution stand in the assessment of life that exhales through the power of simplicity? What is the true gift of life? “When the chicken grew up it turned into a goose, the goose in turn grew into a lamb and the lamb became an ox.......”With every clandestine sound of the dice rolled in the clutch of the palms, with every card slapped on the table and with every moan of a whore being fucked, the ox became a lamb and the lamb a goose and then all that was left was a scrawny chicken pecking the remnants of the once glorious Xu family ancestry. As Changgen’s sturdy back became a daily travelling chesterfield for Fugui, the merciless elements of the House of Qing gulped the lustrous 100 mu of fertile land. The flourishing ox had given way to an impoverished chicken. The chronicle of livelihood that spans from the 1940s to the late 1970s and beyond, illustrates a man’s poignant journey from the zenith of affluent arrogance to the lowly plains of impecunious humility. For the prodigal son of the Xu family, one of the most crucial life lessons saw its roots grow deep into poverty and China’s political mayhem. Fugui trekked an unseemly rock-strewn path that was carved by Fugui’s gluttony, recklessness and later by his humility and admiration for life. The flight from an ox to a chicken was far easier than from a chicken to an ox. The treacherous path on which the chicken walked had its moments of a cheerfully smooth road where the goose had turned into the lamb, but as fate would have it the lambs were slaughtered to feed the ravenous life. Nonetheless, it was the lowly chicken that bestowed Fugui with the factual essence of life and gratification. If it is the subsistence along with the chicken that makes a person realize his hollow superciliousness and value life even more , only to be grateful for an ox later in life, then it is worth every cluck. Fugui’s affectionate mother would always say, “As long as you are happy in work, there is nothing to be ashamed of poverty.” Jiazhen gladly agrees too. But, in a world where the chicken is trampled without even a cackling sound by the gigantic ox, where does happiness thrive. Even though happiness blooms in the five fen candies Fugui gifted his only son, it vanishes the moment the lambs adorn the cooking pots of the communal dining hall. If poverty is nothing to be ashamed about, why does it then bring ignominy to the one that holds it? Why does the melodic resonance of money become a burden on one’s back and remain long-lasting yearning of the trembling ears who once adored it heartily? Why only the moneyed do legitimatize ambitious dreams? Why is the virtuousness of poverty snatched by the pitiless rich? Why did the colossal Chinese political oxen trample the lowly rural folks? Why is it that ordinary folks were afraid to be ambitious? What made Fugui think that he could honour his ancestors when he was nobody but a big-headed buffoon, taking his privileges for granted? What made Fugui a decent man who righteously honoured his ancestors?“This time”, I said to myself, “I’ve got to keep on living.”Fugui knew he had to keep on living. Jiazhen told him so too and so did the disappearing lives that encircled Fugui. Fengxia’s beautiful smile and Youquin’s naivety gave Fugui the potency to keep on living. To live when bounded by the unfathomable torrents of death is a dreadful irony. Yu Hua’s socialist realism novel which draws some of its inspiration ( Yu Hua’s own words) from the American folk song “Old Black Joe , is filled with sardonic incongruities. The rural folk of China; the poor peasants who faithfully marched alongside, initially with Chiang Kai-shek and then later with Chairman Mao were betrayed by the very own in whom they their well being was dependable. When the Nationalists commanded to bring the cannon, the poor walked onto the war front, when the Liberation Army walked into class warfare, farming lands were snatched, when the political leaders said smelting iron was profitable, pots from every kitchen seized and when officials asked for blood, every ounce was drained from the frail body. The Cultural Revolution became a playground of vengeance, hatred laced with bloodshed that played on the boundaries of human frailty. When the government asked the people to snatch, they snatched and when asked to donate, they gave till the final breath of their lives. The government officials and leaders were allowed to harbour sky soaring aspirations, whereas the ones for whom these political ambitions were employed were chastised for having dreams. In the dreams of Communism the common folk found credence and letting common folk to dream is what the Communist feared the most. Isn't it paradoxical in the most cold-blooded manner? The Chinese government in their quest to redeem the lost glory of their country had become vindictive master puppeteers pulling the strings of the poor rural folk as per as their egoistic fancy. Yu Hua narrows his swelling satire to ironies brimming through lives surviving in the Xu family household, wheeling the fundamental nature of the novel. Jiazhen’s new found happiness in her impoverished life that was lost in her elite survival. Fugui cherishing a peaceful sleep at the end of his exhaustive and assiduous days is a far cry from his insomniac gambling and whoring days. Long-Er whose insatiability for a landowner class escalated in the House of Qing, dug its own grave. The whistle that the ‘team leader’ blew so fervently assigning the governmental tasks to the villagers became the frightful messenger of death. A fare of steamy hot buns was more formidable to the vacant belly than two violent bullets. The simple, coarse grain of rice became prized crystals shinning in the pot of boiling water. The brazen skin that had once taken pleasure in the softness of silk was repelled by the “snot-like” fabric. Fate had become the biggest irony of all and Fugui its foremost angst-ridden victim.Analogous to his other novelChronicle of a Blood Merchant, Yu Hua exemplifies the significance of a strong familial infrastructure. In the course of Fugui’s lifetime, family became his prime custody and most valued wealth. It was in the continuation of the modest family of four that both Fugui and Jiazhen found elation. Fugui’s metamorphism from a callous patriarch to being a respectable, loving and conscientious father is noteworthy. Jiazhen is the quintessential enduring and sympathetic woman who is not only a devoted mother but an honourable wife who stayed with Fugui through the thick and thin. Yu Hua deeply focuses on the vulnerability of a father-son relationship that prospers through the chaotic tides of time. A family is forever traced through its ancestral roots and the subsequent kismet or calamity finds a way to trickle down in the residual future generations. This is the very reason due to which I find great fondness in Yu Hua’s brilliant works. Every county, every street, every home is crammed with incalculable stories. Every personal version chronicled through powerfully diversified voices. Yu Hua releases these claustrophobic narratives of ordinary folk who are never able to find a worthy listening ear. Although average folks do not comprehend the nitty-gritty of egocentric political games yet they regrettably are the sole debt bearers of the pandemonium. Even so, these very people strongly establish their diligence and dignity in the midst of a thunderous societal revolution and virtuously wrestle the adversities while bleeding through the shards of their fate. Yu Hua lets the characters speak for themselves as they disentangle the psychological insights from their compactly meshed run of the mill personages.“Fugui is a good ox. Of course he gets lazy sometimes, but even people drag their feet from time to time--- how can you expect an animal not to?..... I know when to make him work and when to let him rest. If I’m tires then I know he must be tired too......”Yu Hua creates a surreal bridge between man and beast. It is amusing to comprehend the heart of a man who once had meted animalistic treatment towards humans, now identifies with the suffering and anguish of an animal. The life of an ox becomes an imprinted metaphor for the human conditions prevailing during the era of China’s political evolution. The oxen that strived throughout their tedious lives to the point of extreme exhaustion only to be slaughtered in their twilight years resembles the quandary of numerous lives that were slaughtered throughout the Chinese socio-political landscapes. The beloved lambs found no other compassionate owner than the young Youqing. In this “coming-of- age” tale, where ripeness of life does not come through the numerical gradations of age, but through convoluted experiences and endeavours of survival; Yu Hua illustrates how vacillating providence and indecorous state of affairs bestow animalistic treatment on the living exposing the core of human shortcomings.It is said that Yu Hua spent most of his childhood roaming in the hospital corridors (his father was a doctor and Yu Hua himself is a trained dentist), thus once again (similar to Chronicle of Blood Merchant) the hospital becomes a symbol of death and anguish, where the difference between animal and human is scrubbed away by shoddy and narcissistic medical conduct.“The dead all want to keep on living. Here you are alive and kicking, you can’t die........... Your life is given to you by your parents. If you don’t want to live, you have to ask them first.”The anonymous young traveller who patiently listened to Fugui among the breezy green fields recognized the zeal Fugui had for his life. Fugui could remember his past as clear as the water that ran through the fields. Never once did his aging memory falter as he recounted the excruciating steps of his living. Fugui loved his life, come what may. Like the crops he faithfully cultivated on his five mu field; he cultivated an undying love for life, even from its treacherous terrains. Living is the true gift of life. Even the dead desire to keep on living. The love for one’s life, the love for one’s family is what loosens the knot suffocating the neck. Staying alive and go on living isn't easy. Because, no matter how lucky a person is, the moment he decided he wants to die, there is nothing that can keep him alive. When a child is born with its very first cry, when the first rice sapling is born from its muddy womb; life is celebrated. The parents who hold the child, the farmer who takes pride in the first rice sapling; both of them seek life and not death. Then, Fugui is accurate when he says that when one wants to end life, one should ask for the parents’ permission. For they have gifted the essence of life. And, when one’s parents have been long dead, it is more the reason to be alive; to keep on living. To live is heroic. To love life is the true gift of living. Fugui was heroic and so were the members of the Xu family and the citizens of China who went on living with solemnity and vehemence throughout the tormented course of their country’s historical labyrinth and, the numerous people who keep on living through dastardly circumstances. It is here that I paused with the spoon clanking on to the now empty bowl exhibiting the dried traces of relished rice porridge. The ant is tired now and looking at that industrious insect I mocked at my pettiness. When numerous Fuguis of the world could have the courage to find love for life, why do I sometimes deter from finding that bravery. All my empty stomach needed was a mere spoonful of the warm porridge to keep it from falling into gloomy sickness. All Fugui needed was to view splashes of death escaping his fate to gain the audacity to live. All Jiazhen needed was to be with her family every day to keep on living. All that was needed was the eternal love for life. I knew the ant would come back to bite me one day, but at that moment I was glad to see it run into the sunlight as I wiped away its starchy grave.**[ The Xu family - actors playing the said roles in the namesake movie]

  • Michael
    2019-03-29 22:56

    A spare and wrenching tale of rural life in China and the tragedies of one family’s survival of the social and economic hardships associated with the Nationalist Revolution and later the Communist Cultural Revolution. There is a lot of similarity to “The Good Earth”, but I liked it better for not feeling so much like a didactic morality tale. Written much later (1993) by a resident of modern China, it slips an almost absurdist, comic view of the mistakes and excesses of former regimes past the censors (although the movie based on the book was banned). Fugui is the first-born son of a landowning family who makes a favorable marriage into a wealthy merchant family. But he pursues a dissolute life at the local town brothels and opium dens and loses all the family wealth and land at gambling. He turns to tenant farming and slowly wins back the love of his wife, and together they gain some self-respect raising a son and daughter in a hard-scrabble existence. But tragedies befall them, including Fugui’s conscription into the Nationalist army fighting Ho Chi Minh. When he returns years later. Fugui picks up the pieces of his family and embraces the advent of collective farms. Ironically, their poverty saves them from the slaughter of the wealthy and educated during the Cultural Revolution. They comply with giving up their cooking pot in favor of use of a communal kitchen, but the attempt of smelt the metal for the government suffers from practical know-how, and the stupidity of state agricultural policies lead to a famine. We know Fugui survives because the opening scene has him an old man, happily plowing his field with an old ox, stopping to tell his tale to an urban youth scouring the rural areas for a sociological harvest of stories and songs. His wisdom in the care of his ox and knowing its needs and limits makes for a lingering metaphor for the strength of the nation lying with the resilience and core human values of its rural people.

  • Deniz Balcı
    2019-04-04 16:01

    Yu Hua, Çin çağdaş romancılığında önemli bir yere sahip yazar. Daha önce Çin Edebiyatından ilk döneme istinaden Lu Sin, sonraki kuşağa örnek olarak Gao Xingjian gibi yazarları okuma fırsatımız olmuşken çağdaş dönemin Mo Yan ile birlikte en önemli yazarı olarak gösterilen Yu Hua'nı ancak okuyabilmek geç ama güzel bir tecrübe oldu. 2000 senesinde Gao Xingjian'ın, 2012 senesinde de Mo Yan'ın 'Nobel Edebiyat Ödülü'nü almaları; dünyanın gözünü buraya çevirmesi açısından önemli oldu. Uzak doğu ülkeleri bu konuda büyük bir talihsizlik yaşıyorlar. Japon Edebiyatı, Çin Edebiyatı ve Güney Kore Edebiyatı aslında küçümsenemeyecek sayıda iyi eser çıkartıyor ancak dünya okurunun kütüphanesinde kendine hakkınca yer edinemiyor. Bunun en büyük sebeplerinden bir tanesi her şeyde olduğu gibi edebiyatta da Batı'nın tekelleşmesinin olması. Elbette bu tarihi bir çok olayla alakalı ama artık bunun aşılması gerektiğini düşünüyorum. Diğer bir etken de kültürel olarak alışılagelmişin dışında olmaları. Bu sebeple ülkemizde de yayınevleri, yayın politikalarına çok sık almıyorlar.İşte bu noktada Jaguar Yayınlarını kutlamak gerekiyor. Gerçekten ülkemizin son yıllarda gördüğü en başarılı yayınevlerinden bir tanesi kendileri. Basımlarını ve çevirilerini kitapların almış olduğu ya da alabilecek olduğu tirajlar üzerinden belirleyen yayınevlerinin başarısını kastetmiyorum, yanlış anlaşılmasın. İyi edebiyat kotasında sokmuş oldukları güzel kitaplar açısından belirttim. Olağanüstü güzel eserler yayınladılar. Daha önce Jun'ichiro Tanizaki'nin 'Naomi'sini yayınlayarak Uzakdoğu açısından bir tatmin yaratmışlardı. Şimdi de 'Yaşamak' ile benzer bir tatmin yarattılar. Kitabın daha ilk sayfasında Mo Yan çevirilerinden tanıdığımız Erdem Kurtuldu tarafından, Yu Hua'nın diğer önemli bir kitabı olan 'Kanını Satan Adam'ı yayınlayacaklarını söyleyerek okuru mutlu etme konusunda sürekli olacaklarını gösteriyorlar. Aynı zamanda eylül ayı civarlarında Japon Edebiyatından yayımlamayı düşündükleri kitaplar olduğunu da biliyorum. Bunun için uzakdoğu edebiyatı severler adına tekrar yayınevine teşekkür ediyorum. Ayrıca not düşmeden edemeyeceğim yayınevinin aynı özenle Güney Amerika Edebiyatı, Mısır Edebiyatı, Avrupa Edebiyatı eserleri bastığını da takip etmekteyiz.Jaguar'ın 'Yaşamak' için uygun görmüş oldukları tasarım ve baskı kalitesi muazzam. İnsanı okurken, kitabı elinde tutmuş olmaktan dolayı memnun kılıyor.Bunları bir kenara koyup esere gelecek olursak, bir oturuşta okuduğum, yer yer gözlerimin dolmasına sebep olan bir kitap bu. Mo Yan'ı okurken acı olaylarla birlikte sürreal eklemelerin birbirine karıştırıldığına tanık olursunuz. Bu Mo Yan'ın sihri. Ancak Yu Hua'nda böyle bir yumuşatma yok. Tamamen gerçekçi bir dille, Çin Kültür Devrimi yıllarının, sivillerin hayatlarında açtığı tahribatı aktarıyor. 1960 yılı doğumlu olan Yu Hua çocukluk ve gençlik yıllarını Çin Kültür Devrimi içerisinde geçirmiş. İlk yetişkinlik yıllarında ise Devrim Sonrası ortamdaymış. Haliyle Çin'in bu dönemde içinden geçtiği zorluklarla birebir muhatap olmuş. Duygular anlamında çok güçlü ve istediğini geçirebilen bir dili var. Ben çok etkilendim. Bir trajedi aslında bu. Ancak Antik Yunan'da kurmaca olarak, belli normlara göre tasarlanan trajedyalar fazla grotesklerdir. Teknik bakmak durumunda olan biri değilseniz, bizim Yeşilçam filmlerimizin melodramik yoğunluğu gibi bir süre sonra sizi olaydan uzaklaşma durumunda bırakabilir. Ancak 'Yaşamak'da ki trajedinin gerçekten yaşanmış olabileceğini bilmek, biraz tarih bilgisi ile, gerçekten birçoklarının yaşandığından emin olmak insanı derinden etkiliyor. Yazar bunu yaparken de sizi yormuyor. Andrei Platonov Rus toplumunun fakirlikle, imkansızlıkla, ölümle olan dansını anlattığını eserlerinde nasıl başarılı ve gerçek olabiliyorsa; Yu Hua'nda Çin için aynı derecede başarılı olabiliyor. En iyi eleştiri yine eleştirilen sistemin içinden, onu yaşayandan çıkıyor.Daha çok şey var yazılabilecek ama gerek yok. 'Yaşamak' iyi edebiyat işte. Okuyun ve görün. 8.5/10

  • Lynn
    2019-03-21 17:44

    First off, I want to thank my friend Issa for recommending this book to me. Secondly, in order for me to rate a book as five stars, it has to be well-written, grip me, intrigue me and touch my heart. This book did all this.Sad, tragic tale of a Chinese man who went from being an irresponsible, insensitive man of inherited wealth, to one who experienced hard labor, the loss of everything he had, including all that he loved and cherished. I felt like crying and laughing along with the main character. This story moved me.

  • Neli Krasimirova
    2019-04-09 17:00

    Jaguar'ın mottosu "Mutlu azınlığa", bunun arkasında durmak için de gerçekten özenli çalışıyorlar, bu da benim için son örneği oldu.Fugui dededen zengin bir adamken bir anda her şeyini kaybeden, Çin'in rejimsel reform sürecinin karmaşasının içinde bir şekilde hayatta kalan ve yaşam hikayesini paylaşan anlatıcı dedemiz. Hikaye acı ve yokluk dolu.Kitap tercümesi yine orijinalinden(Çince'den) ve yine Türkçe'de tam karşılığı olmayan kelimeler çevirmenin en yakın bulduğunu kullanması yerine orijinali tutulup bir paragraf dipnot eklenmiş-yani en sevdiğimiz-. Fugui'nin yaşam hikayesinin acı ve yokluk dolu olduğunu söylemiştim ancak Yu Hua bunu öyle duru bir dille anlatmış ki asla melodrama kaçtığını düşündürtmeden o sona ulaştık. Bu benim yazarla tanışma kitabımdı ve mutlaka okumaya devam edeceğim.

  • Sinem A.
    2019-04-17 17:05

    Çin’de o dönemde gerçekten yaşanmış olabileceğini düşünebilmeme rağmen kitabın içeriğindeki acı beni üzmek yerine öfkelendirdi. Tek derdi yaşamak olan insanların bu kadar acı çekmesi insanı kızdırmayacak gibi değil. Nasıl yapıyor bilmiyorum ama kitap inanılmaz bir şekilde içine çekiyor sizi. Dilinin sade, cümlelerin kısa ve doğrudan anlatımının etkisi olduğunu düşünüyorum. Sadece bir yerdeki çeviri hatası -anneanne yerine babaanne denilmiş- benim gözüme battı biraz ama onun dışanda oldukça başarılı.

  • Kay
    2019-03-31 14:58

    I was surprised to see that Yu Hua wrote this. My first and most lasting impression of Yu Hua is The Past and the Punishments, an excruciatingly gruesome novel with poignant political commentary. Though set against the backdrop of Nationalist and then Communist takeover of China, To Live isn't surreal nor is its narrative misty and shaded like in Punishments. Rather, the tone of To Live is a strange mix of slapstick funny mingled with sorrow. The writing style was also more casual and blunt. It was a change that surprised me, but as soon as I started to read, the prose felt as natural as a translation could be. (BTW, major props to Michael Berry for his translation. While the translation isn't perfect--what translation is?--this book could not have been an easy piece to work on.)The book begins with a nameless traveler who collects folksongs and stories. He meets our protagonist Fugui trying to plow a field with his one ox, and after some exchanges, Fugui relates his story to the traveler. In his heyday, Fugui was the son of a landlord, and a spoiled, gambling playboy at that. He drank and whored in taverns, and found amusement in making a fat prostitute piggy back him from one place to another. Soon enough, Fugui gets himself into a debt that he can't pay off, and he loses his family's fortune. This is the first major turning point of many in Fugui's hectic life, and many more follow. Fugui tells of the Nationalist revolution of China and his forcible conscription into the Nationalist army, the subsequent Communist takeover and his family's lives under the Communist collective societies, and the deaths and births in his family. He relates tales of happiness and sorrow, frustration and enlightenment, and we are forced to take one step after another along the twisted and tortured path that Fugui had to walk to become the man he is at the beginning of the novel.The way Yu Hua depicts life is stunning. He fearlessly portrays life in cycles that sharply alternate between happiness and sorrow, gain and loss. The shock and disappointment of his family when Fugui gambled away their fortunes was painful to read. But when we later find out that it is because of that act that Fugui and his family were spared during the Communist takeover, it makes us wonder how strangely life can work out. Death follows life, separation follows marriage, and birth follows death. What I appreciated most about this novel, however, was that despite its heavily political backdrop, the novel is never overtly political. Fugui's experience in the Nationalist army--a movement that many consider more brutal than the Communist takeover--wasn't pleasant, but Yu Hua does not openly proclaim the Nationalists monsters or saints, never shoves the propaganda of his own political beliefs in our face. He narrows his focus on Fugui's own experience, shows us the horrors, but lets us decide for ourselves. Even in the Communist collective, Yu Hua relates the good and the bad on a personal level. The relief from constant hunger was what the collective first provided to its people. Of course, Mao's collectivization movement wasn't smartly done. In trying to employ innovative farming techniques based on non-science, China under Mao suffered mass starvation rather than the plenty that the government propogandized. But in the beginning, because of purges and uninhibited consumption, Communist China did initially provide food for the poor. And when you're starving, you can't help but love the hand that feeds you. That's what Fugui and his family felt. The book is about life and living, and while political events may determine some paths in our lives, Fugui shows that they doesn't necessarily dictate how to live our lives and that some paths we can carve for ourselves.To Live is a powerful novel. Not everyone will like it, I know that for sure. Even for me, the story was a little too real and very painful to read. But that's not to say that literary masochists are the only ones who will enjoy this story (though it may help to have a bit of that ;]). It's for people who are willing to read with a very open mind, to detach oneself from the characters but still be able to understand and sympathize with their plights, because to really take these characters into your heart causes a lot of pain. I myself wasn't able to detach myself, and as a result, I felt a little more than drained after finishing the book. But it's a story that stays with you, that makes you wonder at life and living. 4.5 STARS AND HIGHLY RECOMMENDED, though with reservations.By the way, Zhang Yi Mou directed a film version of this book. While a decent movie, I couldn't appreciate it as much as I think I would have if I didn't read the book. The tone and message of the movie was heavily politicized in its anti-Communist detailing. Some of the deaths scenes were completely revised in the film to depict the incompetence and spiritual depravity of Communism, rather than illustrate the simpler yet much more profound concept of the cycle of life and death. Zhang Yi Mou is a great artist, but I can't help but think that he stripped away the soul of the book to render the story into a politicized shell of what it was. That being said, I know plenty of people who much rather prefer the film than the book. If you're interested, read the book and watch the movie. Personally, I'm usually more of the book person than movie, so I think it goes back to taste.

  • Konserve Ruhlar
    2019-04-08 18:54

    Sade dili ve akıcı kurgusuyla insanı derinden etkileyen bir kitap. Anlatıcı son derece açık ve doğal aktarıyor hikayeyi. Çin'in tarihinde yaşanan siyasal ve toplumsal değişimler kahramanımız Fugui'nin yaşam deneyimi ve gözlemleriyle hikayeleşmiş. İnanılması güç acılarla dolu bir ömür sürmüş Fugui. Hiç tanımadığı bir yabancıya anlattığı hikayesi yüksek bir tempoda devam ediyor.Uzun zamandır bu kadar sürükleyici bir kitap okumamıştım. Anlattığı hikaye okuyucuyu tamamen esir alıyor ve kitabı bırakmak güçleşiyor. Okurken sık sık Pearl S. Buck'ın ''Mübarek Toprak '' isimli romanını hatırladım. Çinli bir ailenin kuşaklar boyu süren hayatını anlatan bir romandır ve dönem tarihine yer verir.Yaşamak romanını ''bildungsroman'' çeşidine dahil edebiliriz. Ne de olsa Fugui'nin çocukluk yıllarından yaşlılık yıllarına kadar olan süreci kapsıyor ve onun ruhsal ve zihinsel gelişimini takip ediyoruz. Hem de nefis bir dille ve satır arasında tarihin önemli olaylarını da okuyarak.

  • Sevgi K.
    2019-04-02 16:51

    Güneş Portakalı, Onca Yoksulluk Varken eserlerini sevdiyseniz 'Yaşamak'a da bayılacaksınız. Okumayı ertelediğiniz kitaplardan ise bir an önce başlamınızı tavsiye ederim. 😇Not: Çince aslından çeviren Bahar Kılıç'a ve Jaguar ailesine teşekkürler.

  • Arzu
    2019-03-20 19:09

    gerçekçi, yalın, etkili anlatım.. kolay okunan, zor sindirilen ama bi' o kadar keyif veren metinlerden.. ve bi' kere daha jaguar kitap; kalp kalp kalp..

  • Aslı Can
    2019-03-19 19:11

    Oldukça tatsız konuları, okurunun kalbini çok da incitmeden işlemiş Yu Hua. Aynı şeyi Mo Yan okurken de hissetmiştim.

  • Emi Far
    2019-04-03 16:56

    Çok sevdim. Basit, sade bir anlatıma sahip ancak gerçekçiliği ile çok güçlü bir kitap."Yedinci Gün" ile benden tam not almıştı Yu Hua, "Yaşamak" bitince benzer hissiyatlar ile dolduğum için mutluyum. Okuyun ve de okutun :)

  • Alex
    2019-04-11 19:51

    The last of my Fall 2017 Best Of Chinese Literature project; more here, and a cool list of books here.I had been wondering where the great literature of parenting was. Western novels are often about children but rarely about parents, who appear, if at all, as a series of Medeas and Undine Spraggs and, God help us, Anse Bundrens. It's here, in China, that I finally found novels wrestling with what it's like to be a parent. It's a consistent theme in novels like The Vagrants, Wild Swans, The Good Earth, and this book right here, which turns out not to be a memoir of 2 Live Crew at all.To Live opens with an old man squatting to take a shit. It's a manifesto: we will be about the raw life here in this book. It feels like sortof a summation of the themes I found in 20th century Chinese novels this fall. Wayward sons, patient wives, the desperate need to care for one's children, ...uh, starving? That does also seem to be a recurring theme. China had a rough century, man.Protagonist Fugui tours much of that century, roughing it. He loses everything but that raw life itself. (view spoiler)[His son has the blood literally drained from his body to be given to a young prince, so there's a fuckin' metaphor for you. His wife and his daughter also die. Every time he thinks "Well, at least I still have..." that person dies too. His grandson is the last, choking on beans. Many of these have been, indirectly, Fugui's fault. (hide spoiler)] There's this story Fugui's family tells: you buy a chicken, you trade it for a goose, then a sheep, then an ox. After that comes...comfort? We know from the framing story that Fugui will end up with the ox. The frame is crucial; we always know that, whatever happens to Fugui on the way, he'll end up alive and at some kind of peace. That's what Hua is trying to get to: what it really means to live, at its most elemental. At the end of it all you get the ox, and what does it all mean? It means you have an ox.

  • Tolgonay Dinçer
    2019-04-19 19:50

    Yaşamak, hep yaşamak, ne olursa olsun.Fugui gerçekti, başına gelenler belki çok fazlaydı ama o ölümler gerçekti. Çekilen acıların gerçekliği bazen çok ağır geldi bana. Kimi yerinde gözlerimden yaşlar aktı. Ama gene de yaşamaktı. Ne kadar ufak sorunlarımız yüzünden hayatın adaletsizliğinden dem vuruyoruz. Bu olaylar hep birilerinin başından geçti ve onlar devam etti. İyi ki böyle yazarlar var ve böyle romanlar yazıyorlar. Uzun süre etkisinden çıkamayacağım.

  • Cem
    2019-04-02 21:05

    Çin yakın tarihinden aldığı güç ve ivmeyle soluksuz okutuyor Yu Hua, dolaysız anlatımıyla. Bir ailenin perspektifinden Çin'in Toprak Reformu öncesi ve sonrası sosyal görünümünü, Halk Komünlerinin kuruluşunun halkın yaşamını nasıl etkilediğini, önceleri Ulusal Birlik Tugay'ının Chiang Kai Shek önderliğinde etkinliğini, daha sonra Kurtuluş Ordu'sunun dominant etkisini, Mao'nun Kültür devrimini birebir yaşıyoruz romanda. Tarihsel arka planın renkliliğiyle Yu Hua'nın donuk, ama akıl almaz bir şekilde bir o kadar da sıcak,duru anlatımı birleşince ortaya mükemmel bir roman çıkmış. Daha ne diyebilirim bilmiyorum...

  • Larnacouerde SH
    2019-04-01 21:55

    Yu Hua'nın kalemi ile ilk tanışmam ve çok sevdim; zira üslubu, detayları ve sadeliği muazzamdı. Öte yandan düşünüyorum da... Hatırı sayılır bir süredir böylesine gaddar bir yazara rastlamamıştım. Hakkını yemeyelim evet, yapılan tüm yorumları- övgüleri sonuna kadar hak ediyor lakin bu yazarın ne kadar kötümser biri olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Bu kadar drama gerek var mıydı mesela? Ciğerim soldu okurken... Bundandır pek çoğu gibi bende "Bir oturuşta okunacak" bir kitap diye başlayıp günlerce süründüm. Yenilir yutulur cinsten değil çünkü aktarılan. Yavaş yavaş okumalı, devam etmek için sindirmeli, sonraki hamleye kendini hazırlamalı okuyucu, o zaman olur.Zaten elinizde tuttuğunuzda anlıyorsunuz, hepi topu 200 sayfa diye başladığınız kitabın kapağını 2000 sayfayla kapatıyorsunuz. 💧

  • Selin Seçen
    2019-04-02 14:51

    Fazlasıyla yorucu bir deneyim idi Yaşamak'ı okumak. Edebi açıdan bir Gao Xingjian kadar tatmin olduğumu elbette söyleyemem, öyle bir derinlik yoktu çünkü ancak bir hayata bu denli büyük dramları sığdırmak, üstelik de ülke ve dönem nedeniyle hepsinin de gerçek olabileceğini bilmek çok kötüydü. Bilmediğim bir coğrafyanın acısını Fugui'yi lime lime ederek anlatmayı seçmiş Yu Hua. Birbirlerine tutunarak mutlu olmaya çalışan insanları da yavrusunu annesinden koparır gibi çekip atmış hayatın dışına. Bu kadar trajedi biraz fazla geldi bana, o coğrafyadan daha iç açıcı şeyler okumuştum. Jaguar'ın incelikli işlerinden biri olmuş Yaşamak. Kitap kapağı harika, çeviri de kılçıksız, akıp gidiyor. Birkaç yerde imla hataları vardı, yeni baskılarda onları da düzeltirlerse kitaplıkta olmasından mutlu olunacaklar arasına rahatlıkla girer.

  • Hadrian
    2019-03-29 15:59

    A moving story of dealing with immense personal loss, although it was hampered by the lumpy translation. I'll need to read the original for a more complete response.

  • Murat G.
    2019-03-20 22:56

    Olabildiğince duru, akıcı, gösterişsiz, tahmin edilebilir, sade ama asla "basit" değil.Yaşamak gibi.Kitabı kesişen 2 boyutuyla değerlendirmek mümkün; Çin siyasi tarihi - Ve İnsan.Kitaptaki her önemli/dikkat çeken olayın Çin siyasi tarihindeki dönüm noktalarına denk düştüğünü not ederek; bu cephedeki metaforları açıklama işini Çin tarihi ilgililerine bırakıyorum.Gelelim ikinci boyuta; insana, yaşamaya ve de insanca yaşa(ya)maya..Aslında arka planında Çin siyasi tarih olmasaydı, bu kitap yasaklanmayacak ve yasaklanmasıyla bu kadar yankı uyandırmayacak; Türkçeye ve diğer dillere de çevrilmeyecekti. Bunu ifade etmekle amacım kitabın değerini küçümsemek değil daha fazla önemsediğim ikinci boyuta dikkat çekmek.İlk boyut, başka değerlendirmeler bir yana; ikinci boyutu gerçekçi bir düzleme oturtması ve kitabı bir Yeşilçam dramı olmaktan çıkarmasıyla önemli. Hayatımı yazsam roman olur sözü hep küçümsense de, bence bir roman etmeyecek hayat yok ve edebiyat her şeyden önce insanı ve yaşamı anlama uğraşı. Bu yönden kitap değerli.Peki yazarın bu boyutla, insanlıkla yaşamakla ilgili mesajı nedir?(view spoiler)[Özetle; hayatta kalın, sabredin, elinizdekilerin ve sevdiklerinizin kıymetini bilin, dengeli olun, hırslardan uzak durun, mücadele edin ve hayatın size getirdiklerine razı olun ve evet hayatta kalın.Ve yazar kötümser, öyle olmasa fasulyeyi Kugen sabisinin boğazına dizmez, Kugen'le pazara giderek, öküz alarak ve meşhur "tavuk-kaz-kuzu-öküz-zenginlik" sözüne atıfla bitirirdi kitabı, yapmadı. Öyle yapmasını tercih ederdim, olmadı, yaşamak bu değil! (hide spoiler)]

  • Dominic
    2019-04-13 14:44

    THE GOOD: At first, I wasn't sure if I was going to like this book or not.The story of "To Live" is really a sad one, but a realistic one at the same time. Life is suffering, and nobody seems to suffer more by the fate of their loved ones than the main character Fugui. What is truly remarkable is that even though fate can be cruel at times, Fugui never ever gives up and even seems to find the positive in a little things as life goes on.THE BAD: There are no chapters, and the style of writing (even though translated) feels very much like a Chinese written book. Which I guess really started to grow on me as the story progressed.THE UGLY: If I have to find any fault at all, perhaps it has to be that the book is too short and that I wished it was somehow longer. However, I really enjoyed this story. By the end, I felt like I had lived with Fugui and gone through his troubles as well. Seeing his transformation at the end of novel really gave me hope that I can learn through my travails as well. I am instantly adding this book to my list of "favourites" as I will never forget the story of Fugui and his family. Thank you so much Yu Hua.

  • Esra M.
    2019-04-05 21:44

    Tek istekleri sevdikleriyle bir arada yaşamak olan insanların acı dolu hayatına tanık oldum. Büyük bir kabullenme vardı kitapta. Yapılan hataları, başlarına gelen talihsizlikleri, aşağılanmaları, ölümleri. Her seferinde eksildiler ama birbirlerine duydukları sevgi o kadar kuvvetliydi ki asla vazgeçmediler. Yazar sade ve etkileyici bir dille kahramanlarını ne suçlatarak ne de taraf tutturarak Çin siyasi hayatının insanlar üzerindeki yıpratıcılığını gözler önüne sermiş. Benim gibi ilk başlarda kitaba çok ısınamayan okurlar varsa vazgeçmemelerini öneririm, sonrasında çok güzel bir hikaye sizleri bekliyor.

  • Bilalante
    2019-04-02 19:09

    Hikayesinde yürek yaralayıcı ve yüz kızartıcı sahneler olsa da Fugui, karşısına çıkan yabancıya söz konusu hikayeyi anlatmakta sakınca görmüyor. Bir başkası olsa belki utancından veya acısından gerçekliğin bir kısmını gizleyebilir veyahut kendi kusuru olan yerlerde kendini haklı çıkarmak için bahaneler uydurabilirdi. Ama Fugui bize içten ve dürüst olduğunu ispatlıyor. Onun kusurlarını, aptallıklarını ve acılarını dinlerken bir an bile dikkatimizin dağılmamasının nedeni budur belki de.

  • Hakan
    2019-04-13 21:58

    kahramanımız fugui, romanımız fugui'nin hayat hikayesini anlatıyor. fugui'nin hikayesinde çin'in yakın dönem tarihinin derin izleri var. fugui'nin hikayesinde alabildiğine yokluk ve yoksulluk, fugui'nin hikayesinde akıl almaz kayıplar, yıkımlar, ölümler, ölümler var. fugui'nin hikayesi çoğu yazarın, inandırıcılığı olmaz diye yazmayacağı kadar acı bir hikaye. kötü romanlarda ya da filmlerde olur hani, okuyucu/izleyici önce duygulanıp ağlamaya başlar, hikaye gözyaşlarıyla ilerler ilerler ve sonra öyle bir noktaya gelir ki, olamaz der artık izleyici, bu kadarı olamaz, bu hikaye/bu film çok saçma, çok acı-çok üzücü bir hikayeye gülmeye başlanır o noktadan sonra, hikaye dalga konusu olur. yazarlar kaçınırlar böyle hikayelerden, böyle hikayeler kurguda olmaz çünkü. böyle hikayeler sadece hayatta olur, gerçek hayatta. güzellikler, sevinçler, mutluluklar yok değildir, bilakis parlarlar, ışıldarlar bu anlar ama büyük, çok büyük acılar içinde.yazarımız, türkçede ilk kez okuma imkanı bulduğumuz yu hua, böyle bir hikayeyi hakkını vererek anlatıyor işte. romanın kurgusu, hikayenin inandırıcılık/sahicilik hissinden kopmamasında en büyük etken. fugui hayatını, halk şarkıları üzerine araştırma yapmak için köyüne gelen bir yabancıya anlatıyor. okur olarak hayat hikayesini hem fugui'nin kendi ağzından okuyor, hem de yabancı dinleyicinin yerinde görebiliyoruz kendimizi. hem doğrudan dinleyiciyiz hem de belli bir mesafedeyiz. anlatıcı ve dinleyici arasında oluşan dil, süssüz, "edebiyattan" uzak. "gerçek" hayatta hikaye neden ve nasıl anlatılırsa öyle anlatılıyor. zaman zaman hissedilen hikayenin kişilerine ve ait olduğu coğrafyaya uzaklık ve yabancılık duygusu, roman bu hikayeci-dinleyici ikilisini hatırlattıkça ortadan kalkıyor ayrıca. okuyucu olarak kaba duyguların üstüne çıktığımız zaman gerçek soruları sormaya başlıyoruz artık: bu hikaye neden anlatılıyor? anlamı ne? bu roman neden yazılmış? hayat, romanın hem basit hem iddialı adındayız artık: yaşamak, bu hayatın, yaşanan bunca acının, acılar içinde hissettiğimiz sevincin, mutluluğun anlamı ne?..sonuç olarak iyi romanların ve nitelikli edebiyatın özelliklerini taşıyor bu roman. basit cümlelerden sağlam bir mimari, sıradan bir hayattan yaşamanın kendisi. olabildiğince çin'e özgü, olabildiğince evrensel. olabildiğince kolay okunan, olabildiğince zor sindirilen.

  • Kalena
    2019-04-15 16:53

    Honestly one of the best books I have read. I had to read this for a college level World Lit class and fell into the book really quickly. The characters are believable. They are flawed and broken and Yu Hua writes them in a way that I connected with very easily. Each character I related in a different way and I can see faults, shortcoming, as well as good characteristics of each character in myself. The favorite part of this book was the look it took into being human and what it means to be human. China took away basically everything from Fugui, he was broken beyond anything I could imagine. But he remained human; he held onto his humanity with everything he had. And at the end of his life, as he is plowing alone in the fields, he is able to look back on his life with happiness and it has a sort of cathartic effect on him. Beautifully written, quite captivating. Well written characters. What made this book really stand out for me was the deeper meaning that I was able to find within its pages. Will definitely re-read.

  • Burak Uzun
    2019-03-24 20:55

    Yaşamak; Fugui bey ve ailesinin aşırı acıklı hikâyesinin anlatıldığı bir roman. Dram üstüne dram bir hikâye. Yalnız, dram ve hayal kırıklığı dolu hayatını anlatırken Fugui, bakkaldan ekmek istiyormuş gibi anlatıyor. Demek istediğim şu, öyle basit bir dil var ki, metin bütün o üzünç anıların içinden hızlıca akıp geçiyor. Bir şeye tüh be deyip tam üzülecekken daha beteriyle karşılaşıyorsun birden. Ve bu okurun kendini anlatıya kaptırmasına mani olmuyor, her bir anı, her bir duyguyu hissediyorsun. Hani şair diyor ya "kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde" diye, işte Fugui abimizin ahvali de böyle. Jaguar Kitap, en çok da, bu tür eserleri keşfedip bizimle de tanıştırdığı için kıymetli. Ayrıca çevirmenin kurmuş olduğu dil muazzam. Yani iyi bir çevirmen olarak Bahar Kılıç ismini her fırsatta anımsattıracak cinsten.

  • Gorkem Y
    2019-04-16 18:52

    "Karanlık gökyüzünden inerken, gözümü kırptığım anda alacakaranlığın gittiğini biliyordum. uçsuz bucaksız toprakların gürbüz göğsünü sergiliyeşini izliyordum. Davetkar bir çağrıydı. Bir annenin yavrusuna seslenişi gibi topraklar geceyi çağırıyordu."Birçok roman kendi içinde şiirselliğe sahiptir. Fakat, çok nadir kitap bu şiirselliği yazarın derdi olan anlatmayı hedeflediği ana konudan koparmadan anlatabilir. Karşınızda bunu başarabilen bir yazar: Yu HuaYaşamak tarif edilmesi cidden zor bir kitap. Kitaba başladığınızda son derece basit kurguların karakter tarafından anlatıldığı çok net bir dünyaya giriyorsunuz. Fakat, ilerleyen kısımlarda toplumda varolan ataerkil yapıya hakim olan bir toplumun büyük değişimini görüyorsunuz. Fugui'nin anlatıklarını okurken cidden yutkunarak okudum. (Çeviri inanılmazdı ve kitap her anlamda ciddi bir edebi şölen ve estetik kokuyordu. Jaguar Kitap umarın yazarın diğer yayınlarını bizlere sunmaya devam eder)Yaşamak öyle kolayca bırakalıp okudum bitti denebilecek bir kitap değil. Bıraktıkları zamanla sindirilecek ve büyük olasılıkla tekrar okunması gerekecek bir kitap. 10/10

  • Emre
    2019-04-04 15:05


  • Sieran
    2019-03-29 17:44

    I read the original Chinese version by the way, so it might have had a different effect on me.It's so touching. ^^ Feels like I just lived a whole life after reading this. I also really love that philosophy at the end of it all--you've gotta keep living no matter how much miserable your life is. The important thing is that you're still alive, you're still living on.(view spoiler)[The sole fault that struck this down to 4 stars, was how exasperatingly ridiculous the series of deaths were. I understand that Fugui's family is very poor, in the middle of the cultural revolution, and is forced through famine, but still. Five of the deaths were "accidents" or "unfortunate illnesses" that are exceedingly unlikely events. It's okay to have one person, or even two, die; but FIVE highly unlikely events is simply unconvincing.It's all about statistics. If the resulting probability of five in a row is too low, we readers may feel exploited; like the writer's deliberately trying to squeeze tears out of us, instead of the incidents evolving naturally, organically from the story. (hide spoiler)]

  • booksofAhu
    2019-04-07 15:04

    3,5*Kitabın başlarında konuyu anlamakda zorlandım, niye emin değilim. O yüzden buraya yazmak istedim. Kitabın konusu ana karakter Fungui'nin ilk gençlik yıllarından günümüze yaşadıkları, ailesi ve Çin'in politik ve sosyolojik değişimi. Ülkesinde niye yasaklandığını ben pek anlayamadım.. Belki hikaye azıcık değiştirilse bu coğrafyada da aynı sıradanlıkta bir hikaye olacağı için.. Fungui'nin yaşadıklarında elbette bir kişinin başına bu kadar şey gelir mi dedirtecek bir abartı var ama son birkaç ayı düşünürsek neden olmasın..Çin edebiyatına aşina değilim, bu nedenle edebi değerlendirme yapamayacağım. Aslından çeviri olması benim için önemli. Çeviri hissiyatına kapılmadım, bu nedenle çeviriyi başarılı buldum.Emile Zola'nın Germinal'inde veya Platonov'un Can'ında fakirliğin açlıktan kırılma boyutu bu kitapta da var. Bu yine yadırgadığım bir durum oldu. Ülkede pekçok sorun olabilir ama açlık sınırının zorlanması alışık olmadığımız birşey. Bu sanırım hem aile/komşuluk bağlarından hem de toprakların bereketli olmasından..