Read The Epic of Gilgamesh by Anonymous N.K. Sandars Online


Andrew George's "masterly new translation" (The Times) of the world's first truly great work of literatureMiraculously preserved on clay tablets dating back as much as four thousand years, the poem of Gilgamesh, king of Uruk, is the world’s oldest epic, predating Homer by many centuries. The story tells of Gilgamesh’s adventures with the wild man Enkidu, and of his arduousAndrew George's "masterly new translation" (The Times) of the world's first truly great work of literatureMiraculously preserved on clay tablets dating back as much as four thousand years, the poem of Gilgamesh, king of Uruk, is the world’s oldest epic, predating Homer by many centuries. The story tells of Gilgamesh’s adventures with the wild man Enkidu, and of his arduous journey to the ends of the earth in quest of the Babylonian Noah and the secret of immortality. Alongside its themes of family, friendship and the duties of kings, the Epic of Gilgamesh is, above all, about mankind’s eternal struggle with the fear of death.The Babylonian version has been known for over a century, but linguists are still deciphering new fragments in Akkadian and Sumerian. Andrew George’s gripping translation brilliantly combines these into a fluent narrative and will long rank as the definitive English Gilgamesh.For more than seventy years, Penguin has been the leading publisher of classic literature in the English-speaking world. With more than 1,700 titles, Penguin Classics represents a global bookshelf of the best works throughout history and across genres and disciplines. Readers trust the series to provide authoritative texts enhanced by introductions and notes by distinguished scholars and contemporary authors, as well as up-to-date translations by award-winning translators....

Title : The Epic of Gilgamesh
Author :
Rating :
ISBN : 9780141026282
Format Type : Paperback
Number of Pages : 120 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

The Epic of Gilgamesh Reviews

  • AhmadEbaid
    2019-03-30 19:23

    "لأنه ليس من قدر الإنسان أن يحيا إلى الأبد ولكن لإنجازاته أن تخلد اسمه للأجيال اللاحقة""As for human beings, their days are numbered, and only his achievements that could establish his name to the latter generations." The oldest discovered "truly literature" epic ever in history, the immortal outstanding Odyssey of Iraq. Gilgamesh, the two-thirds god, symbol of Sumerian myth. Origin of all stories and tales, which the old ancient civilizations quoted Source of myths and superstitionYou would be surprised by knowing the ancient assets of present, that the men just do developing rather than innovate from nothingUnmatchable effort from the archaeologist "Taha Baker" to reintroduce the Arabic edition, furthermore the high-quality translation, he made great analysis and imagination to the missed parts of the mud tablets, and wrote margins to match the bible phrases to the one in THE EPIC OF GILGAMESH. Penguin edition was twice long as the Arabic one, because it offered several texts of Babylonian and Sumerian tablets. so don't worry about any skip in the Arabic translation.I think the following paintings are able to seduce you to read the EPIC أقدم ملحمة أدبية "حقيقية" مكتشفة في التاريخ، "أوديسة" العراق الخالدة."جلجامش" ثلثي الإله، رمز الأسطورة السومرية،أصل كل القصص والحكايات، ارتوت جميع الحضارات القديمة منها، منبع كل الأساطير والخرافات.لسوف يدهشك معرفة الأصول القديمة للحاضر، فالبشر فقط يطورون ولا يخترعون من العدم.. ومجهود عظيم من العالم "طه باقر" في الكتاب. طه باقر قدم ترجمة عظيمة وتخيلات للنصوص الناقصة من القصة، وهوامش عن الأجزاء التي اقتبستها التوراة منها.دي صور للملحمة كفيلة بإنها تغري أي حد بقراءتها: أول 8 لوحات بريشة الفنان العراقي رعد فليحThe first eight paintings by the Iraqi "Raad Felih" 1- "GILGAMESH meets SIDURI the god of beer and wine."2- "GILGAMESH catches the horns of the holy bull."3- "The monsters treated ENKIDU as a traitor after a prostitute seduces him."4- "GILGAMESH and ENKIDU verse HUMBABA, the guardian of the Cedar Forest."5- "GILGAMESH and ENKIDU on their own journey."6- "ENKIDU after cutting the head of Holy bull sent by Ishtar's dad."7- " "GILGAMESH crosses the death sea, to reach the flood hero UTNAPISHTIM.8- "GILGAMESH sends a prostitute to seduce ENKIDU "ودي صور تانية لازم ولا بد تشوفها:Another must seen paintings "Discovering of two statuses to men with a body of winged Bull - اكتشاف تمثالين على جسد ثور مجنح""Comparing to lion body, this is how big is GILGAMESH - حجم جلجامش مقارنة بحجم أسد كبير""GILGAMESH with a whip - جلجامش وكرباج""GILGAMESH and his friend ENKIDU - جلجامش وصديقه إنكيدو""GILGAMESH sorrow after ENKIDU's death - حزن جلجامش بعد موت إنكيدو""GILGAMESH after a serpent robbed the eternity fruit - جلجامش بعد أن سلبته الحية ثمرة الخلود"****A short video about story line of the EPIC ودا فيديو مترجم عربي يوضح ملخص القصة -فيه شوية اختلافات عن نسخه طه باقر-:****A song about the EPIC by KAZIM EL-SAHER, soon.أغنية لكاظم الساهر بنفس الاسم بردوا.... قريباً****The EPIC as a carol in Arabic. should push you into the moodودي القصة مغناة على موسيقى وصوت جهوري ذو نغمة مميزة هيدخلك في المودThe EPIC as a carol - ملحمة جلجامش مغناة

  • Ahmad Sharabiani
    2019-03-28 16:37

    Shutur eli sharri = The Epic of Gilgamesh, Anonymous The Epic of Gilgamesh is an epic poem from ancient Mesopotamia that is often regarded as the earliest surviving great work of literature. The literary history of Gilgamesh begins with five Sumerian poems about Bilgamesh (Sumerian for "Gilgamesh"), king of Uruk, dating from the Third Dynasty of Ur (c. 2100 BC). These independent stories were later used as source material for a combined epic. The first surviving version of this combined epic, known as the "Old Babylonian" version, dates to the 18th century BC and is titled after its incipit, Shūtur eli sharrī ("Surpassing All Other Kings"). Only a few tablets of it have survived. The later "standard" version dates from the 13th to the 10th centuries BC and bears the incipit Sha naqba īmuru ("He who Saw the Deep", in modern terms: "He who Sees the Unknown"). Approximately two thirds of this longer, twelve-tablet version have been recovered. Some of the best copies were discovered in the library ruins of the 7th-century BC Assyrian king Ashurbanipal.The first half of the story discusses Gilgamesh, king of Uruk, and Enkidu, a wild man created by the gods to stop Gilgamesh from oppressing the people of Uruk. After Enkidu becomes civilized through sexual initiation with a harlot, he travels to Uruk, where he challenges Gilgamesh to a test of strength. Gilgamesh wins and the two become friends. Together, they make a six-day journey to the legendary Cedar Forest, where they plan to slay the Guardian, Humbaba the Terrible, and cut down the sacred Cedar. Later they kill the Bull of Heaven, which the goddess Ishtar sends to punish Gilgamesh for spurning her advances. As a punishment for these actions, the gods sentence Enkidu to death.In the second half of the epic, distress about Enkidu's death causes Gilgamesh to undertake a long and perilous journey to discover the secret of eternal life. He eventually learns that "Life, which you look for, you will never find. For when the gods created man, they let death be his share, and life withheld in their own hands". However, because of his great building projects, his account of Siduri's advice, and what the immortal man Utnapishtim told him about the Great Flood, Gilgamesh's fame survived his death. His story has been translated into many languages, and in recent years has featured in works of popular fiction.تاریخ نخستین خوانش: ماه جولای سال 2004 و ماه آگوست سال 2006 میلادیعنوان: گیلگمش؛ نویسنده: ناشناس؛ برگردان: احمد شاملو؛ تهران، نگاه، 1379؛ در 240 ص؛ شابک: 9643510182؛ موضوع: اساطیر آشوری و بابلی - قرن 21 پیش از میلادگیلگمش، پادشاهی خودکامه و پهلوان بود. او نیمه‌ آسمانی (دوسوم وجودش ایزدی و یک‌ سومش انسانی) بود. حماسه ی «گیلگمش»، با بیان کارها و پیروزی‌های قهرمان، آغاز می‌شود، به گونه‌ ای که او را مردی بزرگ در پهنه ی دانش و خرد، معرفی می‌کند. او می‌تواند توفان را پیش‌ بینی کند. مرگ دوست صمیمی‌ اش «اِنکیدو»، او را بسیار پریشان میکند، برای همین «گیلگمش»، پای در سفری طولانی، برای جستجوی جاودانگی می‌گذارد، سپس خسته و درمانده به خانه بازمی‌گردد؛ و شرح رنج‌هایی را که کشیده بر گِل‌ نوشته‌ ای ثبت می‌کند. حماسه «گیلگمش» در ایران نیز شهرت دارد. نخستین ترجمه فارسی گیلگمش، توسط دکتر «منشی‌زاده» در سال 1333 خورشیدی انجام شد، و پس از آن نیز ترجمه‌ های دیگری منتشر شدند. ا. شربیانیشروع نقل از ویکیپدیا: حماسه «گیلگمش» در 12 لوح ذکر می‌شود که حوادث این 12 لوح، تیتر وار چنین هستند: 1 - «گیلگمش»، آن که از هر سختی شادتر می‌شود... آفرینش «انکیدو»، و رفتن وی به «اوروک»، شهری که حصار دارد. 2 - باز یافتن «انکیدو» «گیلگمش» را، و رای زدن ایشان از برای جنگیدن با «خومبه به، همان هومبا با»، نگهبان جنگل سدر خدایان. 3 - ترک گفتن «انکیدو» شهر را و بازگشت وی، نخستین رؤیای «انکیدو». 4 - برانگیختن «شمش» خدای سوزان آفتاب، «گیلگمش» را به جنگ با «هومبا با» و کشتن ایشان دروازه‌بان «هومبا با» را. 5 - رسیدن ایشان به جنگل‌های سدر مقدس. نخستین رویای گیلگمش. دومین رویای گیلگمش. جنگ با «خومبه به» و کشتن وی، بازگشتن به «اوروک». 6 - گفت و گوی «گیلگمش» با «ایشتر» الهه عشق و برشمردن زشتکاری‌های او. جنگ «گیلگمش» و «انکیدو» با «نر گاو آسمان» و کشتن آن و جشن و شادی برپا کردن. 7 - دومین رویای «انکیدو». بیماری «انکیدو». 8 - مرگ «انکیدو» و زاری «گیلگامش». شتاب کردن «گیلگمش» به جانب دشت و گفت و گو با نخجیرباز. 9 - سومین رویای «گیلگمش ». رو در راه نهادن «گیلگامش» در جستجوی راز حیات جاویدان، و رسیدن وی به دروازهء ظلمات، گفت و گو با دروازه بانان و به راه افتادن در دره‌های تاریکی، راه نمودن «شمش» خدای آفتاب «گیلگمش» را به جانب «سی دوری سابی تو» فرزانه کوهساران نگهبان درخت زندگی رسیدن گیلگمش به باغ خدایان. 10 - گفت و گوی «گیلگمش» و «سی دوری سابی تو»؛و راهنمایی «سی دوری سابی تو»، خاتونی فرزانه، «گیلگمش» را به جانب زورق «اوتنپیشتیم». دیدار گیلگمش و «اورشه نبی» کشتیبان؛ به کشتی نشستن و گذشتن از آب‌های مرگ، دیدار «گیلگمش» و ئوت نه پیش تیم دور، «گیلگمش» را؛ و شکست «گیلگمش». آگاهی دادن «اوتنپیشتیم دور»، گیلگمش را ار راز گیاه اعجازآمیز دریا. به دست آوردن «گیلگمش» گیاه اعجازآمیز را و خوردن مار، گیاه را و بازگشت «گیلگمش» به شهر «اوروک». 11 - عزیمت «گیلگمش» به جهان زیرین خاک، و گفت و گوی او با سایه ی «انکیدو». 12 - پایان کار گیلگمش. پایان نقل از ویکیپدیا

  • Riku Sayuj
    2019-04-01 15:19

    He Who Saw The Deep: A Hymn to SurvivalThe Gilgamesh epic is one of the great masterpieces of world literature. One of the early translations so inspired the poet Rainer Maria Rilke in 1916 that he became almost intoxicated with pleasure and wonder, and repeated the story to all he met. 'Gilgamesh,' he declared, 'is stupendous!' For him the epic was first and foremost 'das Epos der Todesfurcht', the epic about the fear of death.This universal theme does indeed tie together the various strands of the epic poem - it tells of one man's heroic struggle against death, for eternal life - first through immortal renown through glorious deeds, then for eternal life itself. It then goes on to describe of his despair when confronted with the inevitable failure, and of his eventual realization that the only immortality he may expect is the enduring name afforded by leaving behind some lasting achievement.The epic is also a work from which one is expected to learn from: the poet enjoins us in the prologue, to read about 'the travails of Gilgamesh, all that he went through!' The lesson is that maturity is gained as much through failure as success. Life, of necessity, is hard, but one is the wiser for it. Thus, it is also a story of one man's 'path to wisdom', of how he is formed by his successes and failures.It also deals with profound debates on the proper duties of kingship, what a good king should do and should not do - in the end, Uta-napishti’s lesson to Gilgamesh is of the duties of kings and discourses on the inevitability of death and the fleeting nature of life.The wisdom he received at the ends of the earth from the survivor of the Deluge, Uta-napishti, enabled Gilgamesh to restore civilization to its earlier splendor. The quest has taught Gilgamesh how to build his city back to its antediluvian glory.The Flood: A Hymn to SurvivalThrough Uta-napishti’, the epic also artfully weaves into Gilgamesh's own story the traditional tale of the Deluge, the great flood that permeates most ancient myths.Here, Gilgamesh brings home an important meaning of the ever-present flood myth. It allows us to see that the conquering of death is impossible but that preserving of life (and culture and civilization - ancient myths like to personify entire civilizations in its heroes) is the most important challenge. And it is achievable.Gilgamesh has always been thought of as a life-affirming epic that asks us to live life and abandon the quest for avoiding death. But look once again at the advice of the flood-surviver, Uta-napishti:‘O man of Shuruppak, son of Ubar-Tutu,demolish the house, and build a boat!Abandon wealth, and seek survival! Spurn property, save life!Take on board the boat all living things' seed!’***‘No one at all sees Death,no one at all sees the face [of Death,]no one at all [hears] the voice of Death,Death so savage, who hacks men down.’***'Ever do we build our households,ever do we make our nests,ever do brothers divide their inheritance,ever do feuds arise in the land.'***'Ever the river has risen and brought us the flood,the mayfly floating on the water.On the face of the sun its countenance gazes,then all of a sudden nothing is there!’Gilgamesh does not ask human kind to avoid the fruitless quest. It was in fact his quest for the unreachable that allowed Gilgamesh to find his way, to find himself and to restore life/civilization. The quest is as unavoidable as Enkidu’s death that prompted it.As long as Enkidus die, Gilgameshs will try to soar beyond human capacity. This is the cause for great hope. Gilgamesh celebrates an hopeful view that even mighty floods and decay cannot completely wipe out human civilization. It comes mighty close and it takes a wise king like Gilgamesh, but it is possible to overcome, to prevail. That is the hope that Gilgamesh holds out to us.******Post Script: A Damaged MasterpieceThis edition is probably the most comprehensive and scholarly version of the epic yet published. It is not dumbed down for the general audience and is not easy reading. The translator has opted for the integrity of the text over the ease of the reader. The text presented in this translation is fragmentary at best and could be frustrating for the reader. It takes patience and imagination from the reader to work through passages such as this (…. indicate missing text) :In spite of all the difficulties, it is worth persevering. For this translation is definitely more rewarding than the 'freer' translations such as Stephen Mitchell’s. However, a cautionary note for the reader (from the translator):While there is a temptation for a modern editor to ignore the gaps, to gloss them over or to join up disconnected fragments of text, I believe that no adult reader is well served by such a procedure. The gaps are themselves important in number and size, for they remind us how much is still to be learned of the text. They prevent us from assuming that we have Gilgamesh entire. Whatever we say about the epic is provisional, for new discoveries of text may change our interpretation of whole passages. Nevertheless, the epic we have now is considerably fuller than that which fired the imagination of Rilke. Approach what lies ahead not as you might the poems of Homer but as a book part-eaten by termites or a scroll half-consumed by fire. Accept it for what it is, a damaged masterpiece.

  • Foad
    2019-03-25 17:28

    گیلگمش"گيلگمش" در ابتداى حماسه، وقتى همچون كودكى خردسال از جهان و معماهاى جهان فارغ است، مردى است تنومند، دو سومش خدا و يك سومش انسان، با نشاط و سرشار از سلامتى و زورمندى، با كمربندهاى مرصع و دستبندهاى طلا و سهمى ثابت از نخستين شب هر دخترى كه در شهرش "اوروك" ازدواج مى كرد. پادشاهى كه از فرط استغنا به عشق ايزدبانوى عشق، عشتار، با تحقير و استخفاف پاسخ رد مى دهد، و وقتى ايزدبانو از خشم هيولاى آسمان را در شهر اوروك رها مى كند، بى آن كه تشويشى به دل راه دهد دو شاخ هيولا را مى گيرد و او را مى كشد. مردى به تمام معنا كامروا.همين گيلگمش را در انتهاى حماسه، وقتى با يكى از معماهاى جهان رو به رو مى شود، ببين: موجودى خوار و بى مقدار، با چهره اى تكيده، مو و ريشى ژوليده، پوستى آفتاب سوخته، خسته و بى رمق از پيمودن بيابان از پس بيابان، كه به التماس از نگهبانان دروازۀ ظلمات مى خواهد او را راه دهند بلكه بتواند پاسخش را در آن سوى ظلمات بيابد، و نگهبانان فقط از سر ترحم در را به رويش مى گشايند. اين همان گيلگمش است كه در ساحت زندگى ناسوتى به همه چيز رسيده بود، و حالا در مقابل جهانى كمى وسيع تر از اوروك، اين گونه سيلى خور خاك و باد شده است.بانو "سابيتو" كه باورش نمى شود اين همان گيلگمش باشد، مى گويد: «اگر تو گيلگمشى كه هيولاى آسمان را گرفته بشكستى، و هوم‌ببۀ اهريمن را به خون دركشيدى، و در گذرگاه كوهستان شير بسيار به خاك افكندى، گونه هايت چرا اين چنين فروكاسته، رخسارت از اين دست چرا فروهشته است؟ تشويش چرا از اين سان در قعر جان توست؟»دست آخر، وقتى آخرين اميدش براى گشودن معماى جهان نيز بر باد مى رود، زارى كنان از سفر ناكامش به جهان ناشناخته ها، به زادگاهش باز مى گردد، و ترجيح مى دهد در داخل ديوارهاى امن اوروك زندگى كند و بميرد، بى آن كه ديگر سرِ پنجه در پنجه افكندن با معماهاى هستى را داشته باشد.انکیدونخستین لوحه های حماسۀ "گیل گمش"، کهن ترین حماسه ی یافته شده ی بشری، نه به ماجرای گیلگمش، بلکه به ماجرای "اِنکیدو" اختصاص دارد که ایزدبانوی آفرینش او را از خاک رُس و بزاق خود می آفریند. انکیدو دور از شهرها و آدمیان، در دشت و با حیوانات زندگی می کند. با حیوانات غذا می خورد و با حیوانات آب می نوشد. آهوان را از دام های شکارچیان دور می کند و نمی گذارد صیادان چیزی شکار کنند.یکی از شکارچیان که از این وضع به تنگ آمده، حیله ای هولناک می اندیشد و دامی مرگبار برای انکیدو می گشاید. به شهر می رود و یکی از راهبه های ایزدبانوی عشق را همراه خود می آورد و به او می گوید از تمام جاذبه های خود استفاده کند و به هر نحو که شده، انکیدو را به عشق خود گرفتار کند. راهبه، انکیدو را به عشق خود گرفتار می کند. بر او لباس می پوشاند و او را به شهر می آورد تا با آدمیان حشر و نشر پیدا می کند. انکیدو پس از آن گناهان فراوان مرتکب می شود و به مقدّسات بسیار بی حرمتی می کند. دیگر هیچ چیز او را باز نمی دارد. شبی در خواب می بیند که خدایان مجلسی ترتیب داده اند و قصد دارند که او را به خاطر گناهانش به مرگ مجازات کنند.انکیدو، پریشان و سرگشته به دشت می آید. حال به هر سو که می رود، حیوانات از او می رمند. حال دیگر او "دانا" شده. پس با ضجه و زاری معشوقش را نفرین می کند که مسبّب "دانایی" او شده و از زندگی وحشیانه بیرونش آورده است.انکیدو دوازده روز در بستر بیماری می افتد، و بعد می میرد.ترجمهاین کتاب رو یه بار باید برای خودش خوند و یه بار باید برای ترجمه ی بی نظیر احمد شاملو خوند. به قدری زیبا از کلمات و زبان فارسی قرن چهار و پنج استفاده کرده که آدم نمیتونه تصور کنه گیلگمش به زبانی غیر از همین زبان نوشته شده باشه.من متاسفانه از شاملو فقط ترجمه ی شازده کوچولو و گیلگمش و دن آرام رو خوندم، ولی اگه باقی آثارش در همین سطح باشن، به جرأت میگم یکی از مفاخر تکرار نشدنی ادبیات فارسی معاصره.این متن رو قبلاً نوشته بودم. بعداً با مصاحبه های ابراهیم گلستان و دیگران، متوجه شدم که انگار شاملو واقعاً مترجم نبوده. متن هایی که قبلاً ترجمه شده بودن رو بر می داشته و با نثر خودش بازنویسی می کرده. نمی دونم چطور باید قضاوت کرد. پس قضاوت نمی کنم.

  • Ahmad Sharabiani
    2019-04-05 15:19

    The Epic of Gilgamesh, Anonymous, N.K. Sandars (Translator)The literary history of Gilgamesh begins with five Sumerian poems about 'Bilgamesh' (Sumerian for 'Gilgamesh'), king of Uruk. These independent stories were later used as source material for a combined epic. The first surviving version of this combined epic, known as the "Old Babylonian" version, dates to the 18th century BC and is titled after its incipit, Shūtur eli sharrī ("Surpassing All Other Kings"). Only a few tablets of it have survived. The later "Standard" version dates from the 13th to the 10th centuries BC and bears the incipit Sha naqba īmuru ("He who Saw the Deep", in modern terms: "He who Sees the Unknown"). Approximately two thirds of this longer, twelve-tablet version have been recovered. Some of the best copies were discovered in the library ruins of the 7th-century BC Assyrian king Ashurbanipal.نخستین خوانش این نسخه با متن انگلیسی: اول آگوست سال 2006 میلادیگیلگمش، پادشاهی خودکامه و پهلوان و زمینی - آسمانی بود. دوسوم وجودش را ایزدی و یک‌سومش را انسانی بنوشته اند. حماسه ی «گیلگمش»، با بیان کارها و پیروزی‌های قهرمان، آغاز می‌شود، به گونه‌ ای که او را مردی بزرگ در پهنه ی دانش و خرد، معرفی می‌کند. او می‌تواند توفان را پیش‌ بینی کند. مرگ دوست صمیمی‌ اش «اِنکیدو»، ایشان را بسیار پریشان کرده، برای همین «گیلگمش»، پای در سفری طولانی، برای جستجوی جاودانگی می‌گذارد، سپس خسته و درمانده به خانه بازمی‌گردد و شرح رنج‌هایی را که کشیده بر گل‌نوشته‌ای ثبت می‌کند. حماسه «گیلگمش» در ایران نیز شهرت دارد. نخستین ترجمه فارسی آن، توسط دکتر «منشی‌زاده» در سال 1333 خورشیدی انجام شد، و پس از آن نیز ترجمه‌های دیگری منتشر شدشروع نقل از ویکیپدیا: حماسه «گیلگمش» در 12 لوح ذکر می‌شود. حوادث این 12 لوح، تیتروار چنین است: 1 - «گیلگمش»، آن که از هر سختی شادتر می‌شود... آفرینش «انکیدو»، و رفتن وی به «اوروک»، شهری که حصار دارد. 2 - باز یافتن «انکیدو» «گیلگمش» را، و رای زدن ایشان از برای جنگیدن با «خومبه به، همان هومبا با»، نگهبان جنگل سدر خدایان. 3 - ترک گفتن «انکیدو» شهر را و بازگشت وی، نخستین رؤیای «انکیدو». 4 - برانگیختن «شمش» خدای سوزان آفتاب، «گیلگمش» را به جنگ با «هومبا با» و کشتن ایشان دروازه‌بان «هومبا با» را. 5 - رسیدن ایشان به جنگل‌های سدر مقدس. نخستین رویای گیلگمش. دومین رویای گیلگمش. جنگ با «خومبه به» و کشتن وی، بازگشتن به «اوروک». 6 - گفت و گوی «گیلگمش» با «ایشتر» الهه عشق و برشمردن زشتکاری‌های او. جنگ «گیلگمش» و «انکیدو» با «نر گاو آسمان» و کشتن آن و جشن و شادی برپا کردن. 7 - دومین رویای «انکیدو». بیماری «انکیدو». 8 - مرگ «انکیدو» و زاری «گیلگامش». شتاب کردن «گیلگمش» به جانب دشت و گفت و گو با نخجیرباز. 9 - سومین رویای «گیلگمش ». رو در راه نهادن «گیلگامش» در جستجوی راز حیات جاویدان، و رسیدن وی به دروازهء ظلمات، گفت و گو با دروازه بانان و به راه افتادن در دره‌های تاریکی، راه نمودن «شمش» خدای آفتاب «گیلگمش» را به جانب «سی دوری سابی تو» فرزانه کوهساران نگهبان درخت زندگی رسیدن گیلگمش به باغ خدایان. 10 - گفت و گوی «گیلگمش» و «سی دوری سابی تو»؛و راهنمایی «سی دوری سابی تو»، خاتونی فرزانه، «گیلگمش» را به جانب زورق «اوتنپیشتیم». دیدار گیلگمش و «اورشه نبی» کشتیبان؛ به کشتی نشستن و گذشتن از آب‌های مرگ، دیدار «گیلگمش» و ئوت نه پیش تیم دور، «گیلگمش» را؛ و شکست «گیلگمش». آگاهی دادن «اوتنپیشتیم دور»، گیلگمش را ار راز گیاه اعجازآمیز دریا. به دست آوردن «گیلگمش» گیاه اعجازآمیز را و خوردن مار، گیاه را و بازگشت «گیلگمش» به شهر «اوروک». 11 - عزیمت «گیلگمش» به جهان زیرین خاک و گفت و گوی او با سایه «انکیدو». 12 - پایان کار گیلگمش. پایان نقل از ویکیپدیا. ا. شربیانی

  • Paquita Maria Sanchez
    2019-04-15 18:25

    I've now read this dingdang poem at least four times. Though I read it in both high school and my sophomore year of college, the textbook versions I was dealing with must have been pretty darn tamed down, as I do not recall any overt references to sexual organs or Prima Nocta. Yeah, I definitely don't recall any sexysexy lines like "Open the hymen, perform the marriage act!" Maybe I was just phoning in the whole learning thing back then, or maybe the years since I stepped away from academia have actually made me a better reader. Truthfully, though, in my recently solidified but long considered plan to attend graduate school has made the wash that was a lot of my last couple of years of college into quite an obstacle. Seriously, it's pretty amazing what a couple of bouts of "I'm not leaving this bed" level depression can do to a previously solid GPA. So I have dipped my little toe into the local community college waters in order to readjust to book learnin' and maybe show grad school committees that I actually can do well in school when my head's on straight. One of the courses I chose to enroll in is a 1000-level mythology course. Please keep in mind that it is a 1000-level mythology course.As one does in a 1000-level mythology course, I not only read the assigned prose version of Gilgamesh in the textbook, but also the scattered mess that is the translated tablets as contained in this Penguin Edition. Being a repenting academic sinner returning to the college fold, I may be leaning toward overzealousness just a whee bit — the other day, I actually caught myself wondering, even almost sorta fretting, about how I could manage to read both The Morte and all four volumes of The Once and Future King in time for the Arthurian Legends section of the course, a subject over which the entire assigned textbook reading is abooooouuuuut forty pages long. Anyway, I read the two versions of this guy, and I'm glad I did, as placing them side-by-side has definitely been...interesting.The first thing I noticed was how much it's downplayed in cozy textbook versions that Gilgamesh, in his rowdy, youthful, being-up-to-no-good phase, made a sport of raping women. Ha ha ha, taking women's virginities against their will in front of their husbands on their wedding nights, what a rascal! I swear that, aside from that one thing, he's a totally solid guy! The best! So, yeah, Gilgamesh, a.k.a. Rapeymess, gets his own bestie John the Savage — a guy named Enkidu who Gilgamesh respects since he not only almost kicks Gilgamesh's ass, but he murdered a fuckin' lion, y'all!, which we all know is a testament to manhood which holds up to this very day — to teach him humility and nurture his better side and flush his roofies down the toilet and maybe have sex with him a lot. Of course, in the prose version, Gilgamesh is really just painted as an asshole turned hero, and the friendship conveyed as completely platonic. Slight changes. Ever so slight changes.Another difference I noticed is that in the textbook version(s), when Ishtar makes a move on Gilgamesh, he brings up that she's basically a praying mantis who bites the heads off her lovers, sort of like the ancient goddess version of Fester's wife in Addams Family Values. In the tablets, however, it reads more like "'re a whore. I don't like whores." (Totally solid guy! The best!) There are many more such discrepancies, but it would be tedious to go through and list them all, or provide some snoozy summary of events. That would require a grade. Instead, I'll just point out that, between this and the Enuma Elish, I kinda can't wait to watch people maybe freak out about the fact that much of the Old Testament was essentially plagiarized from much older texts, which one assumes would nullify its authority as an "historical record," maybe causing some sort of Christian existential crisis, a crisis which will maybe be fascinating to witness in the online class format, meaning in frantic textspeak. (Oh, if you were wondering if kids these days say things like "lol" and "omg" in strictly graded forum posts, the answer is a vehement, flabbergasted yes, almost all of them. College is totally wasted on the young.) Anyway, this should be fun.

  • Entisar Radhi
    2019-03-25 18:20

    الآن وبعد أن قرأت الإلياذة والأوديسة وأنا في طور قراءة الشاهنامة أجد أنه من الصعب أن تملك شغاف قلبي ملحمة كـ " جلجامش " إنها الملحمة التي تجعلني ودون تبحر في الميثولوجيا أقول ليست إلا دعوة خالصة في البحث عن الحقيقة .. مازلت أذكر ألواح جلجامش و لوح الفيضان في زيارتي للمتحف البريطاني في لندن يا إلهي لماذا لم يشغلني الفضول لقراءة هذا الجمال طوال الأعوام الفائتة !!ملحمة جلجامش أقدم نوع من أدب الملاحم وأعرق ملحمة عرفتها الحضارات القديمة وكما يقول طه باقر " لو لم يأتنا من حضارة وادي الرافدين، من منجزاتها وعلومها وفنونها، شيء سوى هذه الملحمة، لكانت جديرة بأن تتبوأ تلك الحضارة مكانة سامية بين الحضارات العالمية القديمة " ."إن الآلهة قد استأثرت بالحياة وقدرت الموت علي نصيب البشريةتعالج هذه الملحمة ( حتمية الموت ) حتى لملك مثل جلجامش ثلثاه من مادة الآلهة الخالدة و ثلثه الباقي من البشر ..لغز الموت الذي شغل البشرية على مر الحضارات تذكرت وأنا أقرأ هذه الملحمة قول مصطفى محمود في كتابه لغز الموت : «ليس هنالك اغرب من الموت ..انه حادث غريب أن يصبح الشيء لا شيء .. ثياب الحداد و السرادق و الموسيقى و المباخر و الفراشون بملابسهم المسرحية و كأننا نتفرج على رواية لا تصدق و لا يبدو انها تصدق .. حتى المشيعيين الذين خلف الميت لايفكرون الا في المشوار و اولاد الميت لا يفكرون الا في الميراث و الحانوتيه لا يفكرون الا في حسابهم و المقرئون لا بفكرون الا في اجورهم» ..نعم يصير كل شيء إلى ذلك العالم السفلي الفقراء والملوك .. ولكن ما الجديد في ذلك فالموت حقيقة منذ أكثر من مليون عام ! إن هذه الملحمة تكشف لك حيرة النفس البشرية تجاه هذا اللغز الذي يقلقك كلما هرمت ..جلجامش بطل مدينة أوروك الأسطوري الذي لا يهزم من أثار رعب أهلها ولم يترك خطيبة البطل ولا ابنة المقاتل ، حتى خلقت له الآلهة ندّا يصارعه وهو أنكيدو الرجل المتوحش الذي تربي بين الحيوانات لكن هذا الصراع مالبث أن تحول إلى صداقة ومودة .. فيبدآن يحققان الانتصارات في كشف المجهول في غابات الأرز البعيدة وغلبة خمبابا الذي لا يهزم .. رغم هذا فتلك البطولات لم تكن القدر المحتوم من أن ينتزع أنكيدو من يدي جلجامش إلى العالم السفلي إلى الحقيقة التي فرّ منها جلجامش في البراري والقفار ليبحث عما يصدها عنه ..يقول أنكيدو في حلمه عن العالم السفلي " الناس كالطيور يلبسون أردية من الريش حتى الذين حكموا الأرض، والأنبياء والقديسون والوزراء، يأكلون الطين "" إن الحياة التي تبغي لن تجد " اختصرت صاحبة الحانة الملحمة عندي في هذه العبارة الموجعة لكن جلجامش المولع بالخلود لم ينهزم فطفق في الأرض يبحث عن اتونبشتم ليعرف سر الطوفان الذي أغرق الأرض في رحلة تنتهي بإدراك جلجامش أن لموت والنوم مقدران علي البشرية .. حتى نبتة الخلود التي غاص في الأعماق لاقتطافها سرقتها الأقدار منه ليعود من جديد لدياره ..وجدت في هذه الملحمة دعوة خالصة للبحث عن الحقيقة .. كجلجامش الذي لم يستسلم لفكرة حتمية الموت أمام جسد صديقه أنكييدو وقد أكلته الديدان بل ذهب يبحث عن سرّ الخلود ، و لم يستكن لصاحبة الحانة وسعى يبحث عن سر الطوفان العظيم الذي أغرق الأرض :أما أنت يا جلجامش فليكن كرشك مملوءا علي الدوامفكن فرحا مبتهجا مساءوأقم الأفراح في كل يوم من أيامكوأرقص وألعب مساء نهاروأجعل ثيابك نظيفة زاهيةوأغسل رأسك واستحم في الماءودلل الصغير الذي يمسك بيدكوأفرح الزوجة التي بين أحضانكوهذا هو نصيب البشريةرغم نصيحة صاحبة الحانة بعدم مواصلة البحث لكن روح جلجامش التواقة قطعت الفيافي وتحملت الصعاب بحثا عن الحقيقة !أوليس لهذه الرحلة خلقنا !هنا كثير مما يستحق التأمل .....

  • peiman-mir5 rezakhani
    2019-04-03 19:26

    دوستانِ گرانقدر، سفارش میکنم که این داستانِ بسیار زیبا و خواندنی را بخوانید و در این افسانه اندیشه کنیدبا خواندن افسانۀ «گیلگمش» به نکاتِ زیادی پی برده و متوجه میشوید که بسیاری از داستان هایِ خیالی پیامبران و یهودیان خرافاتی و تازیان، از این افسانۀ اسطوره ای برگرفته شده استمتولد شدن «انکیدو» پهلوانِ بزرگ، از خاک و آبِ دهانِ خداوند... شبیه به داستان موهومِ «آدم و حوا» میباشد.. و باز هم نشان میدهد که تمامی ادیان بر اساس افسانه هایِ ایرانیان نوشته شده استسفرِ «گیلگمش» به همراه «انکیدو» ما را به یادِ سفرِ "موسی" و "هارون" می اندازد... در آن داستان "یهوو" خدای یهودیان به آنها فرمان میدهد و در این افسانه «شمش» خدایِ آفتاب به «گیلگمش» و «انکیدو» فرمان داده و آنها را هدایت میکند... و جالب این است که تازیانِ بیابانی واژهٔ "شمس" به معنای خورشید را از خدای آفتاب "شمش" وام گرفته و تقلید کرده انداما نکتۀ جالب در این افسانهٔ خواندنی و زیبا، این است که: خداوند هیچ قدرتی بر روی زمین ندارد.. و وقتی در می یابد که "هومبه به" (خون بابا) در جنگل مقدسِ سدر، گناه و ستم میکند، مانندِ خدای مسلمانها و تازیان "اللهِ اکبر" عذاب نازل نمیکند.. بلکه به «گیلگمش» و «انکیدو» فرمان میدهد تا به جنگ او رفته و او را هلاک سازند... خودش هیچ دخالتی ندارد*****************************************************امیدوارم از خواندنِ این افسانهٔ بسیار قدیمی و باستانی، لذت ببرید«پیروز باشید و ایرانی»

  • Richard Derus
    2019-03-31 17:24

    BkC2) THE EPIC OF GILGAMESH: Not sorry I read it, but what a slog.The Book Report: Evil King Gilgamesh is hatefully cruel to the citizens of Uruk, his kingdom. The gods, hearing the cries of his oppressed people, send Gilgamesh a companion, Enkidu. (Yes, that's right, a man.) Gilgamesh falls so in love with Enkidu, and has such big fun playing around and exploring the world and generally raising hell with Enkidu that his people are left alone to get on with...whatever it was that they weren't allowed to do before. And there was much rejoicing *yay*No one is allowed to be too happy for too long. Gilgamesh learns this when he royally screws up by refusing to screw goddess Ishtar because he's busy having fun with Enkidu. It is **NEVER** a good idea to turn down nookie from a goddess. She gets her knickers in a twist and decides that, if he's gonna be *that* way about it, he's not gonna have his boy-toy either! THEN the boys do the colossally stupid thing of stealing Ishtar's bull, and it's lights out for Enkidu.Gilgamesh's grief, to his peoples' relief, sends him on a quest for immortality. Which, frankly, makes not one whit of sense. Grief, in my extensive experience, makes one want oblivion, not eternity. Well, whatever, not me writin' the story, so off goes Gilgamesh to have more adventures.My Review: A whole bunch of the Old Testament is lifted from this book. Amazingly whole and entire, too. Methuselah, Noah...all here first.It's a slog to read, like the Bible, but it's fascinating if kept to smaller doses. I had no faith for it to rock, but it might rock a religious person's sacred book fantasy pretty hard. Highly instructive is the treatment of a strong love between men as perfectly boringly ordinary. No sexual component is implied in their relationship, but go find me a more loving relationship in sacred literature. Their closeness was so complete that it threatened the gods. But, crucially, it was the *CLOSENESS* that threatened the gods, not any inherent evil. The men loved each other so completely that there was no room for gods, which pisses gods off somethin' fierce.Food for thought, homophobes who think Leviticus is right on *this* count.

  • Ahmed Ibrahim
    2019-03-29 20:35

    قيمة هذه الملحمة تكْمُن في قِدَمِها أكثر من أي شيء.الخلود، حلم البشر الأبدي، يقومون بأي شيء في سبيل الحصول عليه.. وفي هذه القصة سيسعى جلجامش للخلود بعد أن يرى صديقه العزيز أكيدو من بعد قوته الخارقة يأكل الدود جسده بعد موته.الأساطير القديمة من أكثر الأشياء متعة بالنسبة إلىّ.. محلمة جلجامش عندما عُثر على الاثني عشر لوحًا كلّها كان هناك الكثير من الأبيات الناقصة من الثقوب المنتشرة في الألواح فافقدتني هذه الأجزاء من الملحمة -بالذات الطويلة منها والتي تصل لخمسين بيتًا- جزء من الاستمتاع بالملحمة. ربما عوض الجزء الذي التقى فيه جلجامش بأوتو-نبشتم ما خَرِب من الأجزاء الأولى من الملحمة.. فأوتو-نبشتم هو الإله الذي يبحث عنه جلجامش ليخبره كيف ينال الخلود، لأنه جعل الآلهة قديمًا بعد أن كان بشرًا تمنحه الخلود.. و أوتو-نبشتم هو الناجي من الطوفان الذي دمر البشر، وهو من يعادل في الديانات سيدنا نوح، ففي الملحمة يسرد عليه ما حدث في هذا الطوفان.. وهذا الجزء كان الأفضل بالنسبة إلىّ.ملحمة خالدة، اعتبرتها مصالحة من مجلة الدوحة بعد العدد الأخير الذي كان به رواية التلميذ لـبول بورجيه.. كما أن المجلة نفسها متميزة هذا الشهر وتحتوي على بعض المقالات الرائعة.

  • Greg
    2019-04-21 19:46

    I think I read this in class once, I don't remember it at all though. I wrote something stupid in the margin though that if I saw in someone else's book I'd think they were a moron, so I guess this proves I'm a moron, or was, or something. This version is a prose version, something I think is silly, I mean I've made fun of people (behind their backs) who buy the prose version of Homer instead of a verse version, so now I'm going to snicker behind my own back. Except I didn't buy this, or I did, but it's the version that comes in the Norton Anthology of Literature, volume 1. Why would they put this version in? I don't know. Anyway, I guess I'm supposed to rate this higher than three stars, since it's really old and it's about an adventure. Since the story is about five thousand years old and it's the earliest known piece of Western Literature I should give it five stars, I mean, do you think whoever wrote this ever thought they would be given the same rating for their timeless piece of work as a Daredevil graphic novel by someone a few thousand years in the future? Anyway, this story is about a King who is sort of a dick, and everyone is afraid of him. Then a Goddess teaches this guy who has lived the woods his whole life, and who thinks he's really tough to go mess with the King. The King and the tough hippie fight, and then they stop fighting and become best friends. Bored they decide to go kill this other guy who lives in the woods, he's a tough guy too, but he really likes the woods, and feels pain when trees are cut down and then gets really angry. So the King and his friend trounce off to find the keeper of the woods and kill him. On the way they walk up mountains, hold hands and then sleep together, I'm warning anyone reading this, it's easy to read some man on man action going on in the background. Then they find the woods guy, they fight, the woods guy puts up a good fight, then begs for his life, and this mighty King thinks about sparring it but then makes his friend kill him. Next, a bit in the future, the friend dies. The King gets really sad and because he's a self-centered dick he decides the best way to mourn his friend is to have ever lasting life (what?). He goes out to find it, throws a temper tantrum and destroys a poor guys boat, but he gets remorseful when he finds out it's the only boat that can get him to the land where eternal life is handed out, so he helps rig up away for the boat to take him where he needs to go. So the King gets where he's going, and the guy who has eternal life says you can't have it, but I'll tell you a story. Mr. Live Forever tells the story of the Great Flood, and the King surprisingly doesn't get angry and break something. At the end out it, probably out of fear that the King will go ballistic at some point, tells the King he can live forever if he can stay awake for a week. The King tries but ends up sleeping a week instead. When he wakes up Mr. Live Forevers wife tells him to go home and breed with his wife (i.e., get over your boyfriend and get to work humping the lil' misses). And the King does, but not before finding out about a magical flower that will turn anyone young again. The King finds the magical flower, but a snake steals it from him. The King is sad again because he won't live forever, but then he goes home and he writes about himself, the Epic of the kind of dickish King who wanted to live forever but didn't.

  • سمر محمد
    2019-04-18 16:21

    - رحلة ممتعة وشيقة جداً تعود بك إلى التاريخ القديم وخاصة تاريخ بلاد الرافدين لتتبع "أوديسة العراق القديم" ملحمة جلجامش أو كلكامش التي تعتبر من أقدم أنواع أدب الملاحم البطولية في جميع الحضارات كما أنها أطول وأكمل ملحمه عرفتها حضارات الشرق القديم - ملحمة جلجامش الملحمة هي قصة شعرية طويلة مليئة بالأحداث قد تحكي حكاية شعب او حكايات بطولية وقد تدخل فيها الأساطير بشكل كبير أما جلجامش فهو الملك السومري الخامس الذي حكم " أوروك " بعد الطوفان العظيم والذي يعني إسمه "المحارب الذي في المقدمة" أو "الرجل الذي سيكون نواة لشجرة جديدة" الحقائق التاريخية عنه تعتبر قليلة إلى حد ما(ثلثيه إله وثلثه الأخر بشر) كان ظالماً كما شكاه أهل مدينته في بداية الملحمة وعلى الرغم من ذلك كان يوصف بانه ( جميل وحكيم) !تبدأ الرحلة مع طه باقر بمقدمة مميزة موجزة تتعرف من خلالها على أدب العراق القديم ويؤكد من خلالها على أن أدب العراق هو من أقدم الآداب التي عرفها العالم القديم ويقوم بمقارنته مع أدب الحضارات القديمة المشهورة ( كمصر و اليونان والهند وإيران وغيرها ) كما يعرض أهم الميزات العامة التي تميز بها أدب بلاد الرافدين القديم ليكون لديك صورة واضحة عنه بصورة مبسطة وغير معقدة لتكون على إستعداد للخطوة التالية ألا وهي التعريف بالملحمة ومكانتها في أدب الملاحم وكيف كانت انتشارها في العالم القديم وليس فقط في بلاد الرافدين كما يُعرفك بـ جلجامش ليأخذك تدريجياً ليحدثك عن المعاني التي تضمنتها تلك الملحمة والتي جعلت لها مكانه مميزة عبر العصور وهذه ميزة قوية في الكتاب أنه لم يجعلك تدخل لتقرأ النصوص مباشرة فتفقد الكثير من جمالها لجهلك عندها بالخلفية التي تؤهلك لقراءتها بل وللإستمتاع بها أيضاً وربما ستقوم بقراءة تلك المقدمة قبل قراءة النصوص وبعد قراءتها كما فعلت لتستفيد أكثر وأكثر :)عندما تبدأ رحتلك بين نصوص الملحمة ستكتشف روعة الترجمة حقاً ومتعتها وتسرقك تماماً لعالمها وتجعلك منتبه لكل كلمه فلا يصيبك ملل او فتور ولن تستطيع التفكير إلا في الأحداث التي تقرأها ويجب أن تقرا الهوامش ولا تفوتها لانها توضح الكثير من الأحداث أما عن الملحمة فهي أولاً عن تلك الصداقة التي نشأت بعد العداء والتي كانت بداية كل شئ بداية صداقة استمرت لتثمر عن مغامرات مختلفة لتنتهي بفقدان الصديق والبكاء عليه ليبدأ المغزى الرئيسي من هذه الملحمة صراع الإنسان الدائم وخوفه من الموت ليبحث بكل إصرار عن الخلود وهذا الخوف الذي نجده في كلمات جلجامش بعد موت صديقه ونرى كذلك الإصرار على الوصول للخلود عندما تحدث مع (الرجل العقرب) والذي كان يُثنيه عن المسير فرد عليه جلجامش قائلاً :" عزمت على أن أذهب ولو بالحزن والالام وفي القر والحر والحسرات والبكاء"ياله من إصرار عجيب !!هل هو إصرار بسبب صدمته في فقدان صديقه؟؟ أو أنه الخوف التي تربع داخله من الموت عندما اقترب منه ؟إستمتعت جداً بهذه الرحلة الرائعة والتي لم اتوقعها وبالتأكيد سأقرأها مرة اخرى

  • Mahdi Lotfi
    2019-04-12 18:38

    حماسه ی گیلگمش در خط میخی به طور ناقص برای ما باقی مانده. غالب قطعات آن در کاوش‏های کویونجیک، محل‏نینوای قدیم، به دست آمده و جزئی از کتابخانه ی بزرگ الواح گلی پادشاه آشور، آشور بانیپال، را تشکیل می‏داده.اصل داستان بسیار قدیمی است و بایستی، در دایره ی فرهنگی شنعاری - اکدی به وجود آمده باشد. شنعارها(سومرها )قبل از بابلی‏ها در سرزمین دجله و فرات مسکن داشتند و خط میخی را آنها اختراع کرده‏اند. متن اولیه ی‏داستان از روی قراین باید در 2400 سال قبل از مبدأ تاریخ تنظیم شده باشد. سپس با خط میخی و زبان ادبی (شنعاری- اکدی )به بابلی‏ها میراث رسیده دائم از نو تکرار شده، تزیینات تاره یی یافته، و ظاهرا به ضرر ماهیت داستان، زوایدنجومی، تاریخ‏های معاصر و تمایلات عامیانه بر آن افزوده گشته است. تا این که در قرن ششم پیش از میلاد با حشو وزواید بسیاری در دولت آشور بر الواح گل پخته نوشته شده. زوایدی که داستان سرایان بعدی بر آن افزوده‏اند، عظمت‏سادگی ان را خراب کردهجای تأسف است که این حماسه را، که در سادگی و عظمت بایست در زمره ی مهم‏ترین آثار ادبی جهانی حساب‏ شود، جز اهل فن دیگران کم‏تر می‏شناسند. ارزش داستان گیلگمش می‏تواند چنان که بایست تقدیر شود، اگر موضوع‏ تاریخی، چنان چه نیچه می‏گوید، به معنای بنای یادبود به کار رود، یعنی با آزادی کامل تخیل در قالب واحدی ریخته‏ شود

  • Alienor ✘ French Frowner ✘
    2019-04-05 22:44

    Admittedly I found George Smith's story more interesting than the book itself (fuck the British Museum, really) but hey I'm always here for anything that proves the Bible's travesty, so.(yes, I'm writing this ridiculous 3-lines 'review' before diving into my course material otherwise I would most likely babble literary 'truths' and that's not what my GR account is about isn't it)

  • Hazal Çamur
    2019-04-18 22:35

    Günümüz ahlak kurallarının ötesinde, kendi döneminin örf ve adetleriyle bezeli, mitoloji kavramının mihenk taşı. Yaşama dair her şey var bu destanda. Bunun yanı sıra, İş Bankası Kültür Yayınları'nin özenli çalışmasıyla döneme dair harika bilgiler de cabası.Ama en çok, tüm o bilgilerin sonunda çevirmen Sait Maden'in Amerikalılar'ın Irak'a yaptığı bombardımanlarla bu tarihe dair daha başka bir şey öğrenemez hale geldiğimiz söylemesi koydu bana. Gılgamış harika bir destan, ama onu yazanla aynı insanoğlu bizim daha fazlasını öğrenmemize engel oldu.

  • Aubrey
    2019-04-22 22:31

    If you want the most interesting and the most banal analysis of anything simultaneously, reduce it to the sum of its fragments shored up against the one and only death. It is intriguing for its conscripting of any factoid into a series of Socrates soundings ("Why did they buy the house?" "They didn't want to die." "Why did they cross the border?" "They didn't want to die." "Why did they not resist being raped?" "They didn't want to die.") and monotonous to the point of pointlessness for the exact same reason. To prevent such a dead end, focus on the coding rather than the asking, for the differences themselves lie entirely in the how: how has this social order shaped the fight against death? How has this branch of socioeconomic potential framed the fight against death? How has the death of God transformed the fight against death? More than four thousand years have passed since stone tablets encompassed the god-strewn and flood-laden world of Gilgamesh, but we as a species have not, as public sanction, changed the why of our reaction against death. Only the how.I read the age-old texts I do because I find them to be of immense comfort. Here, I can see the finale of the TV series Hannibal, the course of my favorite technopost-apocalyptica of the Husserl/Derrida/Berkeley/Lacan and then some show I am currently rewatching, much of what the news is composed of and everything that funds the sciences and the genocides. True, the factors have burgeoned and sprawled and syndicated themselves in every direction since this poetry epic was transcribed by myriad civilizations of millenia past, but the flood is there. The underworld is there. Heaven is there in all its monstrous inhumanity, and the gods fuck up just like we are able to today. I would fall back on different bastions of thought processes if confronted with the death of my most heart tendered friend, would exchange immortality for atheism and justice for ethics, but for all the prowess of contemporary technology, it has yet to find the cure for grief.The how of this text is not how it was able to survive, but that it was allowed to. Before mourning the Library of Alexandria, think on the oral histories and artistic monuments that have been sacked entire on at least four different continents. Think on the binding of the definition of "creation" into the straitjacket of inked paper and carved alphabet, the modern choosing the past in accordance to this latest trend. Think on how this text was not discovered, not recovered, but looted, a story the introduction with its "hostile Arabs performing a war-dance on the ruins of the camp" of those poor but intrepid US thieves gleefully attests to. Translated ancient texts do not spring out of thin air; nor does their composition, their interpretation, their holistic entity, especially when you are dealing with stone tablets from at least three different civilizations that may indeed have been created by official scribes, but are also equally likely to have been the effort of copying schoolchildren. I can cross reference themes between Gilgamesh and last weeks TV episode all the live long day, but a four thousand year old story never survives on the basis of its own merits. Fear of death's a great ubiquity, but how is this death conceptualized? How is it contrasted against life, if indeed it is contrasted at all? Why, exactly, is there reason to fear.Even the gods were terrified at the flood, they fled to the highest heaven, the firmament of Anu; they crouched against the walls, cowing like curs.P.S. No, I didn't read a verse translation. I'll get to one eventually. Yes, I'm including this in my Summer of Women count, cause we have no fucking clue. When we do, I'll get back to you on that.

  • Teresa Proença
    2019-03-31 16:24

    Gilgamesh é um antigo poema da Mesopotâmia com origem em lendas e poemas compilados, em tábuas de argila no Século VII a.C., pelo rei Assurbanípal. (The Flood Tablet)Narra a epopeia de Gilgamesh, rei de Uruk, que oprimia o seu povo. Os deuses, para sossego dos súbditos, criaram então Enkidu "semelhante a ele como o seu próprio reflexo, como um outro ele, coração de tempestade para coração de tempestade. Eles que briguem um com o outro e deixem Uruk em paz""Juntos vivem aventuras que desagradaram aos deuses. "Carrega o pecador com o seu pecado,Carrega o transgressor com o seu erro.Castiga-o um pouco quando ele foge,Não o leves com severidade porque morre;"Quando se separam Gilgamesh empreende uma nova missão: a procura do segredo da vida eterna."Gilgamesh, para onde vai a tua pressa? Nunca encontrarás essa vida que procuras. Quando os deuses criaram o homem, atribuíram-lhe a morte; mas a vida, essa ficou para eles. Quanto a ti, Gilgamesh, enche a barriga de coisas boas; de dia e de noite, de noite e de dia, dá-te a danças e alegrias, a festas e a júbilos. Que as tuas roupas sejam novas, banha-te na água, acarinha o menino que te pega na mão e torna feliz tua mulher no teu abraço; porque também isso cabe ao homem."

  • Zazo
    2019-04-20 19:45

    “I will set up my name in the place where the names of famous men are written, and where no man’s name is written yet I will raise a monument to the gods.”

  • K.D. Absolutely
    2019-04-10 20:44

    The Epic of Gilgamesh is an ancient Sumerian poem first discovered in Mesopotamia (now Iraq) on December 3, 1872. It is among the earliest known works of literature. This is how the tablet containing a part of the poem looks like: One thing that struck me, as pointed out also by some literary scholars, is the fact that in this epic poem, there is also a Noah-like great flood and other Biblical stories that exist here about 1,500 years before the book of Genesis was written. I mean, were there two great floods? Or the bible writers copied the one that happened during the time of Gilgamesh (mid of 3rd millennium B.C.)?Gilgamesh was said to be the fifth king of Uruk that was the biblical Erech in southern Babylonia (central-southern Mesopotamia, now Iraq). It was the seat of an important dynasty of kings following the flood. His mother was said to be the goddess Ninsun, wife of a god named Lugalbanda, who however was not his father. His real father was according to the king list, a high priest of Kullab from whom he derived his mortality. That is why in the story, Gilgamesh is 2/3 God and 1/3 man (not sure about how that come up with that fractions).Then Gilgamesh is pitted against the wild man (half-animal, half-man) Enkidu, who is outraged at the selfish and sexual excesses of Gilgamesh. They meet and fight for so long that they call a draw, becoming friends. On an adventure stealing cedar wood from a forest, the two meet the demon Humbaba, whom they kill. The goddess of sex, Ishtar (aha, this is the title of the 1987 movie starring Warren Beatty that is said to be the worst movie ever), is overcome with corporeal desire for Gilgamesh who rejects her. So, the gods decide that Enkidu must die (not sure why). Terrified by his own death, Gilgamesh seeks out Utanapishtim who was granted immortality by the gods after surviving the flood. Gilgamesh found the plant that will give him immortality but a serpent steals the plant from him.The epic poem is boring to read. Fragmented narration (might be because probably not all tablets have been found yet) and some of the lines do not make any sense to me (lost in translation, probably?). However, it is full of emotion especially how much Gilgamesh loved Enkidu, his former enemy (homosexuality, perhaps?) However, literary scholars say that "it reminds us of many stories of the Bible and episodes in Homer that are part of our cultural consciousness: of the universality of the friendship theme and of the experience of heartbreak over loss, of Achilles's Iliad, or even the depth of Lear's grief at his daughter Cordelia's death." I said literary scholars, because I have not read those books yet and my knowledge of those works is as dim as the moon- and starless evening sky.So, even if I got extremely bored, I am giving the benefit of the doubt to those literary scholars. Those two words: literary and scholars look awesome to me so I am giving this book two stars which according to Goodreads means it's okay. In other words, I neither like nor hate this book.

  • Mohammad
    2019-04-22 15:28

    من این کتاب را از سرِ علایق ادبی خود خواندم، اما الان نمیدانم در کدام قفسه میگنجد. همین ادبی؟ دین و اخلاق؟ فلسفه و جامعه شناسی؟گادامر و ریکور هر کدام، بحثی درباره اصالت اثر و پارادایم سازی آن دارند. آثار اصیل حقیقتا در بستر اصالتشان بینهایت مهمتر میشوند و سیطره خود را بر آثار ادبی، فلسفی، دینی و اخلاقی نشان میدهنداجازه دهید واضحتر بگویم: چه حسی بشما دست میدهد اگر ببینید داستانی بسیار شبیه به داستان نوح، خضر و یوسف پیامبر در الواحی که منشا سرایش آنها 2400 سال پیش از میلاد مسیح بوده ذکر شده است؟ اگر قرابت بی اندازه این اثر را با فقراتی از عهدین، قرآن، ایلیاد و حتی شاهنامه ببینید آنوقت متوجه میشوید که اصالت چگونه اهمیت و حتی زیبایی یک اثر را ده چندان میکندگذشته از اصالت، گیلگمش در بستر تاریخی خود نیز فوق العاده است. پرداخت عظیم و حیرت آوری که این اسطوره درباره قدرت طبیعت، روابط پنهان و پیچیده سرنوشت و از همه مهمتر درباره مرگ و سیطره آن دارد، برای اثری که به 4400 سال قبل (حداقل) تعلق دارد خیره کننده استگیلگمش از آن دست روایاتی است که نشان میدهد مشقت و حسرت انسان در جهان تا چه اندازه همیشگی و ریشه دار است... حتی اگر نیمی از او خدایی باشداین کتاب نخستین تجربه موفق کتاب صوتی من بودلحن گوینده حماسی و منطبق با اثر بود، فقط گاه و بیگاه تپقهایی داشت که کمی آزاردهنده بودیک پیشنهاد: بگمان من کتاب صوتی برای افرادی که بدلایل «موقتی» امکان خواندن ندارند تجربه خوبی است، اما شرایطی برای موفقت آمیز بودن این تجربه نیاز است: اولا کتاب را مطلقا تنهایی گوش دهید؛ ثانیا در شرایطی گوش دهید که نه چندان آزادید و نه چندان پرمشغله. مثلا هنگام خرید یا قبل خواب و در بستر شرایط خوبی نیست اما صبح برای پراندن خواب (مثلا هنگان دم کردن چای یا شستن ظرفها) و در مسیری که پیاده میروید و نیاز ندارید با کسی حرف بزنید شرایط ایده آلی است؛ و ثالثا خود را آماده کنید برای تپق زدنها، اشتباه خواندنها و مکث نکردن در جاهایی که میخواهید آن را مزه مزه کنید

  • Leonard Gaya
    2019-03-25 19:31

    Le poème de Gilgamesh, composé, dans ses premières versions connues, il a 3 500 ans, bien longtemps avant Homère, est sans doute l'un des plus anciens témoignages de l'activité poétique et littéraire de nos lointains ancêtres de Mésopotamie, à l'aube même de l'Histoire. Cette épopée, comme chacun sait, relate le récit du roi d'Uruk, sa rencontre avec le sauvage Enkidu, l'affrontement du monstre Humbaba dans la forêt de résineux, la querelle avec Ishtar et le massacre du Taureau Céleste, la descente d'Enkidu aux Enfers, puis le voyage de Gilgamesh chez les dieux pour rechercher - en vain - la vie éternelle.On ne peut manquer d'être touché par le caractère à la fois vénérable et étrange de ce récit, qui ne nous parle pas seulement d'exploits héroïques, mais plus essentiellement de la sortie de la steppe et de l'entrée dans la civilisation, de l'amitié entre deux hommes ; enfin et surtout de notre finitude et de notre condition mortelle, de ce qui fait de nous des humains.Cette édition de la NRF est admirablement traduite et présentée par l'exégète biblique et assyriologue Jean Bottéro, de manière suffisamment savante pour que nous percevions comment ce texte a été, à grand-peine, reconstitué, mais aussi suffisamment claire pour que nous ressentions la beauté du poème. L'aspect le plus émouvant, sans doute, dans cette édition, est qu'elle fait sentir de manière très nette combien cette Épopée de Gilgamesh, consignée sur d'antiques tablettes cunéiformes, aujourd'hui en débris à travers le monde, est une œuvre naufragée, une épave en morceaux, repêchée des profondeurs de l'Histoire et dont il ne reste qu'un formidable et incomplet puzzle.

  • Netta
    2019-04-02 19:35

    I strongly believe that The Epic of Gilgamesh, as well as every other thing which dates back to before Christ, should be read (and enjoyed!) within the context. Treating these surviving tablets with pieces of Gilgamesh’s story as a story of a human being living in times of gods and powerful inexplicable force ruling over tiny people, makes said story a wonderful work of literature instead of a mess you cannot relate to. In fact, The Epic of Gilgamesh is surprisingly relatable. In a nutshell, this is a story of a person (who also happens to be a nuisance king of Uruk) facing the common problems we still face and struggle with, such as loss, feebleness, fear of death. Imagine someone living in Mesopotamia dealing with it! It is fascinating to me how deeply human (and modern) Gilgamesh’s struggle is. He hardly relies on gods, and yet he believes in prophetic dreams; he’s greedy for glory and immortality as a remedy for death in the world where afterlife doesn’t seem to be a pleasant continuation of life but rather an endless roaming in the land of shadows. An epic poem is a tricky thing – it may be an out-of-comfort-zone read or a what-a-crap read. Or, which I hope would be your case if you ever fancy reading The Epic of Gilgamesh, it may be an exercise in reading the ancient culture between the lines.

  • Florencia
    2019-03-23 16:36

    'O Utu, let me speak a word to you, give ear to what I say!Let me tell you something, may you give thought to it!In my city a man dies, and the heart is stricken,a man perishes, and the heart feels pain.I raised my head on the rampart,my gaze fell on a corpse drifting down the river, afloat on thewater:I too shall become like that, just so shall I be!"No man can stretch to the sky, no matter how tall,no man can compass a mountain, no matter how broad!"Since no man can escape life's end,I will enter the mountain and set up my name.Where names are set up, I will set up my name,where names are not yet set up, I will set up gods' names.'Excerpt of one of the five Sumerian poems that inspired the story that we now know as the Epic of Gilgamesh, the world's most ancient great work of literature, compiled by Sîn-lēqi-unninni at some point between 1300 and 1000 BCE. Tyrants, explicit sexual content, friendship/bromance, fight scenes, gods, the fear of death and moments of involuntary irony that made my day. From 2100 BCE to your house full of screens and talking refrigerators.Jan 13, 18Review to come?* Later on my blog.

  • Shaikha Alkhaldi
    2019-04-02 22:29

    ملحمة كلكامش.. أوديسة العراق القديم، يضعها الباحثون ومؤرخو الأدب بين شوامخ الأدب العالمي وهي أقدم نوع من أدب الملاحم البطولية في جميع الحضارات، وأطول وأكمل ملحمة عرفتها حضارات العالم القديم، عُثر على ألواحها في مناطق أثرية باللغة المسمارية.كلكامش تلك الملحمة البطولية الخالدة دونت قبل 4000 عام وترجم حقبة حوادثها إلى أزمان أخرى، عالجت قضايا انسانية عامة مثل مشكلة الحياة والموت وما بعد الموت والخلود وغيرها.. حيث يموت أنكيدو الصديق الحميم لكلكامش ويحزن عليه حزناً شديداً فيُصدم بالحقيقة المره وهي أن الموت قدر كل انسان سيواجهه يوماً ما.كيف لذاك الزمان القديم جداً أن يُبدع في الأدب ويكتب ملحمة مثل كلكامش.

  • Zanna
    2019-04-05 21:40

    Oral tradition is often characterised by repetition, using rhythm, cyclic forms, repeated phrases or figures, returning symbolic props etc. The Epic has elements of all of these strategies, and while it's a bit dull on the page, it's easy to imagine it being spectacularly performed (though of course, it may not have been performed at all). In any case, it's full of intriguing motifs, some mysterious, others deliciously familiar...

  • Niloufar Mosleh
    2019-03-25 20:39

    بعد از مطالعه ی این کتاب به دنبال نظرات دیگران در مورد این افسانه ی قدیمی بودم که در یکی از سایتها به تحلیلی روانشناسانع از این داستان بر خوردم که هک جالب توجه و هم عجیب به نظر رسیددر واقع نظر شخصی من اینطوره که بعیده که انسانهای ان دوره مسائل را به این صورت موشکافی کنند و براساس ان داستان سرایی کنند .بلکه این ما بودیم که در نسلهای بعدی از افسانه ها برای عقایدمان استفاده کردیم همچون فروید و کامو و... اما ناگفته نماند که از نقش اعتقاد انسانها وجستجوی تمام معنا ها درطبیعت نمیتوان غافل شد به هر حال این نقدرو در زیر قرر میدم تا نظر دیگران چه باشد؟به طور کلی فلسفه، دین، اسطوره و روان‏شناسی که با هم ارتباطی تنگاتنگ دارند، همه بر این باورند که در آغاز انسان ازلی نر- ماده (دو جنسی Hermaphrodite) بوده است. چنان که افلاتون در رساله‏ی میهمانی (Symposium) می‏گوید:خدایان نخست انسان را به صورت کره‏ای آفریدند که دو جنسیت داشت. پس آن را به دو نیم کردند به‏طوری که هر نیمه‏ی زنی از نیمه‏ی مردش جدا افتاد، از این رو است که هرکس به دنبال نیمه‏ی گمشده‏ی خود سرگردان است و چون به زن یا مردی بر می‏خورد می‏پندارد که نیمه‏ی گمشده‏ی او است.در تلمود (TALMUD)، شرح تورات هم آمده است که خداوند آدم را دارای دو چهره آفرید. چنان که در یک سو، زن قرار داشت و در سوی دیگر مرد. سپس این آفریده را به دو نیم کرد.در اسطوره‏های ایران باستان هم مرد و زن (مشی و مشیانه) هر دو ریشه‏ی یک گیاه ریواس بودند که این ریشه چون رویید و از زمین بیرون آمد به دو ساقه‏ی همانند تقسیم شد. آن‏گاه یکی نماد مرد (= مشی) و دیگری نماد زن (= مشیانه) شد.کارل گوستاویونگ هم در روان‏شناسی به دو جنسی بودن انسان ازلی اشاره‏ای آشکار دارد و می‏گوید حتی در پیش از تاریخ هم عقیده وجود داشته که انسان ازلی هم نر است و هم ماده.در فرهنگ نمادها روان زنانه را آنیما (ANTMA) و روان مردانه را آنیموس (ANMUS) خوانده‏اند.یونگ، آنیما و آنیموس را از مهم‏ترین آرکی تایپ‏ها در تکامل شخصیت می‏داند و می‏گوید: در نهایت انسانی به کمال انسانیت خود می‏رسد که آنیما و آنیموس در او به وحدت و یگانگی کامل برسند. یونگ یکی شدن آنیما و آنیموس را ازدواج جادویی خوانده است.هر چند در اسطوره‏ی گیلگمش در ظاهر خواننده با دو قهرمان: گیلگمش و انکیدو روبه روست، اما با توجه به آنچه گفته شد به جرات می‏توان ادعا کرد که آن دو به جز یک تن نیستند. دو نیمه‏ی همزاد که یکدیگر را کامل می‏کنند. گیلگمش نیمه‏ی مرد یا روان مردانه است و انکیدو نیمه‏ی زن یا روان زنانه. چنان‏که خود اسطوره هم بارها به سرشت زنانه یا روان زنانه‏ی انکیدو هم از نظر ظاهر و هم از نظر کنش و منش اشاره دارد. اسطوره می‏گوید:انکیدو موهای بلند چون زنان دارد که مثل موهای نیسابا (NISABA)، ایزد بانوی حبوبات یا الهه‏ی ذرت، گندم و جو موج می‏زند.نخستین باری که انکیدو لباس می‏پوشد، پوشاکی زنانه است.نگاهی دیگر به اسطوره ی گیلگمشپیش از اینکه گیلگمش با انکیدو دیداری داشته باشد، دوشب پی در پی او را به گونه‏ای نمادین در خواب می‏بیند. او رویاها را برای مادرش که رمز و راز خواب را می‏داند در میان می‏گذارد و مادر در تعبیر هر دو رویا او را به آمدن کسی نوید می‏دهد که وفادار است و گیلمگش او را چونان زنان دوست خواهد داشت.در رویای نخستین می‏بینند که ستاره‏ای بر او فرود آمده و او نسبت به آن ستاره آن‏چنان که می‏توان به زنی جذب شد، جذب شده است. مادر می‏گوید کسی می‏آید که تو به او دل خواهی سپرد، آن‏گونه که به زنی دل بسپاری.در رویای دوم تبری بر او ظاهر می‏شود و به مادر می‏گوید: من آن‏چنان‏که زنی را دوست داشته باشم، آن شی را دوست می‏داشتم.مادر به او پاسخ می‏دهد، تبری که در خواب تو را با قدرتمندی به سوی خود می‏کشید، نشان یاوری است که خواهد آمد و تو او را چون زنی دوست خواهی داشت؟زمانی که گیلگمش و انکیدو به جنگ خوم بابا می‏روند، انکیدو می‏هراسد، گیلگمش او را دلداری می‏دهد و می‏گوید من پیشاپیش می‏روم و تو دنبال من بیا برای اینکه من آقای تو هستم. به‏طور کلی در شرق مردان همیشه رهبر هستند و زنان دنباله‏روی آنان.در همین بخش انکیدو چندین بار گیلگمش را (آقای من) خطاب می‏کند که این هم از الفاظی است که سابق بر این- در شرق- زنان در مورد نامیدن همسرانشان به کار می‏بردند.هنگامی که انکیدو می‏میرد، گیلگمش روی او را با پارچه‏ای توری، آن‏چنان توری که به روی عروسان می‏اندزند، می‏پوشاند.نام انکیدو نیز اشاره‏ای روشن‏ به این موضوع دارد انکیدو از سه بخش به وجود آمده: ان(= خدا)، کی (- زمین)، دو (= آفریده).در حقیقت انکیدو نماد زمین است. در فرهنگ نمادها زمین به علت باروری، شکیبایی، زایندگی و مهربانی و فروتنی نماد زن و آسمان به علت غرندگی- توفندگی و قدرت، نماد مرد دانسته شده، چنان که مولانا هم در یکی از غزل‏های خود به این مساله اشاره دارد و می‏گوید:زمین چون زن، فلک چون شو خورد فرزند چون گربه/من این زن را و این شو را نمی‏دانم، نمی‏دانم.غزل 1439، کلیات شمس

  • Yann
    2019-04-04 15:41

    Héros maîtrisant un lion (Musée du Louvre)Tout simplement la plus vieille histoire de l'humanité. Reconstituée à partir des tablettes cunéiformes mésopotamiennes. Beaucoup de lacunes malheureusement, mais quelle émotion de poser les yeux sur un message multimillénaire!

  • ΣωτήρηςΑδαμαρέτσος
    2019-03-24 14:45

    Μετά την ανάγνωση του επους των Σουμεριων η κοινή μυθολογία των Σημιτικων λαών καθίσταται αποκαλυπτική. Το πρωτοδιαβασα το 1995 αντιλαμβανομενος ότι οι μύθοι των ανθρώπων ειναι κοινοι σε μεγαλύτερο βαθμό απ όσο οι θρησκείες θα ήθελαν. Θα πρότεινα επίσης τους "Ελληνικούς μύθους" του Ρόμπερτ Γκρειβς, ένα μυθιστορηματικης μορφής έργο της Ελληνικής μυθολογίας, σε σύγκριση με όλους τους μύθους των πρώτων λαών (Κελτες, Αιγυπτιοι, Σουμεριοι, Βαβυλωνιοι, Ασσυριοι, Χετταιοι)...

  • Evan
    2019-03-29 16:17

    "The common man, the noble man,Once they have reached the end of life,Are all gathered in as one..."--"Immortal under the Sun are the gods alone,As for mortals their days must end -What they achieve is but the wind!"--"I must face battle strange to me,Travel a road unknown to me."--"He who leads the way preserves himselfAnd keeps his companion safe."--"Fixing his gaze on me, he led me to the House of DarknessThere where Irkalla lives, He, the God of the Dead.No one who enters that house comes forth again.It is the one-way road from which there is no return;Those residing there are bereft of the light for ever,Where dust is their food and mud their sustenance.They are dressed as birds, with garments of wing feathers.They see no light but crouch in darkness,There in the House of Dust, into which I came,I saw kings, their crowns set aside -Those who had once ruled on earth through the ages, humbled,No longer were they born to the crown."--"What is this sleep that has now come over you?You have gone dark and cannot hear me!"--"The Refresher said to him, said to Gilgamesh:'Gilgamesh, whence do you direct yourself?You shall not find the life you seek,For at the creation of mankindThe gods allotted Death to men.They retained life in their own hands.Gilgamesh, let your belly be full,Make you merry by day and by night.Make everyday a day of feasting and of rejoicingDance and play, by day, by night,Let your clothes be sparkling and freshWash your hairBathe your bodyAttend to the babe who holds you by the handTake your wife and let her rejoice in you.For this is the lot of mankind to enjoyBut immortal life is not for men."-----Such wisdom from deepest darkest antiquity."The Epic of Gilgamesh" is the oldest of all stories set down in writing -- dating back thousands of years and predating the Old Testament -- and what we know of it today comes from many sources in many languages. Assyrian stone tablets being one, but the story is found in fragmentary form in many records that have survived. Fortunately, though large chunks of the story are lost, it is not hard to surmise the likely plot directions.I read it today and was, quite simply, blown away by how wise and even sophisticated it is.It also happens to be a rollicking good adventure.The lowdown:* Three stars for being such an entertaining story* Four stars for being beautiful and relevant even after 2,000-5,000 years* Five stars for surviving through the millenia.-------The parallels to Greek mythology and to stories much later set down in the Bible are striking.In "Gilgamesh..." the gods are scheming, petty, vengeful, capricious and political, just like humans and just like the gods of the later Greeks - playing with the lives of mortals and tweaking the noses of fellow gods and goddesses.The pre-Biblical content is striking: there's a long passage describing the Flood and a character just like Noah who is called on by the gods to build an ark to carry the seed of all creatures for survival. There's also a dove set out to find land. As in the bible, man is compared to a reed in the wind. As in the Bible, a serpent snatches the key to immortality (not unlike the Genesis story). As in the Bible, the "main" character is part God and part man.Along the way, we encounter an instance of very sophisticated time narrative, two characters thinking the same thoughts or being told the same thing in parallel.In a nutshell, this is the "plot": Gilgamesh (2/3rds god and 1/3rd man) is an arrogant, out-of-control king - too strong to be challenged - and he has a tendency to screw everyone else's wives and girlfriends, leaving no virgins for any other mortal man. The gods hear the complaints of his subjects and decide to challenge him with a rival. They select an animal-man of the forest, Enkidu, and "convert" him to humanity after he sleeps with a whore. Thus, the animals having seen him become human via this strategy, reject him from their world. (The idea of taming or domesticating a wild man via sex may be a metaphor for marriage, I'm guessing). He challenges Gilgamesh and loses, but his bravery endears him to Gilgamesh and they become virtual soul brothers. In the first test of their mutual strength and loyalty, the two decide to take on a monster named Humbaba who guards a forest (much like Grendel guarding the cave in the much-later "Beowulf").Enkidu's bravery comes to the fore when he has to prod bravery out of the cowering Gilgamesh, who wavers at the forest entrance. Enkidu is, in effect, Gilgamesh's rock, his strength and conscience, prodding him to heed his own words. In the midst of this, there are dream portents and interpretation. Afterward, Gilgamesh pisses off a goddess who wants to marry him, the result is that Enkidu is sentenced to die. Enkidu denounces the Gods initially for this in an incredible fit of cursing, but then comes to perspective about life and death. (It is kind of poignant to consider that, here was a creature left to his own devices, an innocent in the woods who was "civilized", in a sense, and made almost a god, and then having it all pulled out from under him, at the cost of his life. Gilgamesh's laments of his friend's death are very moving.) As a result, Gilgamesh comes to fear death and sets out on an epic journey in search of immortality, which comprises the latter tablets of the story. He seeks Ziusudra, the man who built the ark and was thus was spared death by the gods. Along the way, he meets Siduri, also known as the Refresher, a kind of barkeep at the crossroads of earth and heaven, who directs him to a boatman named Urshanabi who leads him across the Waters of Death to Ziusudra. Once there, Gilgamesh is told the immortality is not meant for men. Nonetheless, he is given several tests and chances to earn immortality, but fails. Dejected, he goes home but comes to see the value of what he has built in his life (particularly the great city to which he returns), and the good things of life and the wisdom to appreciate them while he lives.So, in that, you can see timeless issues that humans will always ponder: the mystery of death, the appreciation of life, the value of friendship, the journey to wisdom, the poetry of grief.As weird as it was at times, I loved the deep humanity of this story - coming from so far across the years to us. (KevinR@Ky, very slightly corrected)

  • M.
    2019-04-12 22:33

    Gılgamış Destanı'nın "Aruz" biçimiyle yazıldığını öğrenmenin şaşkınlığıyla (s. xx) okumaya başladığım bu kitapta, başlarda kitabın batılı birkaç kaynak üzerinden; çeviriden çeviri olduğu önyargısı taşıyor olduğumu da inkar edemem. Lakin daha sonra bu önyargımın yersiz olduğunu; elimde tuttuğum metnin nefis, çok önemli bir metin olduğunu anlamam gecikmedi.Destanı en kısa ifadeyle özetlemek gerekirse: "Ölüm korkusu" diyebilirim buna. İnsançocuğunun milyonlarca yıldır değişmeyen; pek tabii 4.000 yıl önce de insançocuğunun iliklerinde hissettiği şey; ölmekten duyduğu çaresizlikle karışık korkuydu. Gılgamış Destanı, bize dünyada neye sahip olursan ol, neleri başarırsan başar ölümün kaçınılmaz olduğunu bir defa daha hatırlatıyor."İçkicibaşı Gılgamış'a dedi ki:'Nereye koşuyorsun böyle, Gılgamış?Eline geçmeyecek aradığın yaşam.Tanrılar insanoğlunu yarattıklarındayalnız ölüm oldu ona verdikleri,kendi ellerinde tuttular yaşamı!Karnın dolu olsun yeter Gıglamış, sen ona bak,gece gündüz eğlenmene bak,gününü gün et, keyif sür,çalgılarla gece gündüz gül oyna,hep güzel giysiler olsun üstünde,başın temiz olsun, bedenin yıkanmış olsun,elinden tutan yavruna bak,karın mutluluğu tatsın göğsünde,budur insanoğlunun tek yapacağı." (s.96)İnsançocuğunun binlerce yıldır içinde taşıdığı o sıkıntıya, geçmek bilmeyen sıkıntıya; böyle bir çözüm sunar Gılgamış destanının bilge yazıcıları. Bu sayede emeğe katılan, toprağı kayayı tuncu ve dünyayı biçimlendiren o üretken ellere ait ruhlar; ölüm korkusu nedeniyle solup gitmeyecektir.Gılgamış destanı, insanın; insan olma acısını almak üzere yazılmıştır, söylenmiştir de denebilir mi?Oysa bugüne kadar Gılgamış Destanı üzerindeki tüm yorumların, söylemlerin Tufan anlatısının kökenlerinden biri olduğu yönü üzerine olması; destanın diğer güzel yanlarının dikkatten kaçmasına neden olmuştur bana göre.Gerçi, bu husus dikkat çekmeyecek gibi de değildir:"Bırak malı mülkü, kurtar yaşamı,neyin varsa koyver gitsin, kurtar yaşam soluğunu;her canlıdan bir örnek koy gemiye,elinle kuracağın gemiye.Boyutları yerli yerinde olmalı,eni boyuna denk olmalı..." (s.108)ile başlayan bölümde; Kur'an gibi kutsal metinlerle olan benzerlik şaşırtıcı derecededir. Kur'an'dan yaklaşık 1.600 yıl önce yazılmış bir orta doğu söylencesi olmasına rağmen bunca zamandır akıllardan silinmemiştir."Nihayet emrimiz gelip de kazan kaynayınca Nuh'a: 'Her birinden ikişer çift alıp aleyhinde hüküm geçmiş olanların dışında aileni ve iman edenleri gemiye yükle!' dedik. Zaten onunla birlikte pek azı dışında kimse iman etmemişti. (Kur'an, 11:40)"Sağ kalabilmeleri için her canlı türünden bir erkek, bir dişi olmak üzere birer çifti gemiye al. Çeşit çeşit kuşlar, hayvanlar, sürüngenler sağ kalmak için çifter çifter sana gelecekler.Yanına hem kendin, hem onlar için yenebilecek ne varsa al, ilerde yemek üzere depola.Ve Nuh Tanrı’nın kendisine emrettiği her şeye göre yaptı; öyle yaptı." (Tevrat; Yaratılış 6:13-22)" Ve sular toprağın yüzü üzerinden eksildi mi diye görmek için, yanından güvercini gönderdi; fakat güvercin ayağının tabanına bir istirahat yeri bulamadı, ve gemiye onun yanına döndü, çünkü sular bütün yer yüzünde idiler; ve elini uzatıp onu tuttu, ve onu kendi yanına gemiye aldı. Ve diğer yedi gün daha bekledi; ve Güvercini gemiden tekrar gönderdi; ve akşam vakti güvercin onun yanına girdi; ve işte ağzında yeni koparılmış zeytin yaprağı vardı; ve Nuh suların yeryüzünden eksilmiş olduklarını bildi. Ve diğer yedi gün daha bekledi ve güvercini gönderdi; ve artık tekrar kendisine dönmedi. Ve vaki oldu ki, altı yüz birinci yılında, birinci ayda, ayın birinde yer üzerinden sular kurudular; ve Nuh geminin örtüsünü kaldırdı, ve baktı ki toprağın yüzü kurumuştu.Ve ikinci ayda, ayın on yedinci gününde yer kuru idi. (Tevrat: Yaratılış 8:5-14)Bir de Gılgamış Destanı'nın elimde tuttuğum metnine bakalım;"Yedinci gün gelincedışarı bir güvercin saldım,konacak yer bulamayıp geri döndü.Dışarı kırlangıç saldım,konacak yer bulamayıp geri döndü.Dışarı karga saldım,karga gitti, suları alçalıyor gördü,kondu yere, gaga çaldı, geri dönmedi.Bütün canlıları dört yöne saldım," (s.112)M.Ö. 7.500 yılındaki Karadeniz'in taşma hadisesinin binlerce yıl boyunca akıllardan nasıl çıkmadığını bu metinlere şöyle kısaca göz atmakla bile anlayabilirsiniz.En baştaki yorumuma geri dönersem, bu metin tufan söylencesinin gölgesinde kalmış, başka pek çok hazineler taşıyor içerisinde; bu nedenle okunacaklar listesinde ilk sıralarda olması gerektiğine inanıyorum.Metnin en bilgece bölümlerinden birinin alıntısıyla yorumumu sonlandırıyorum:"...insanları kırıp geçiren acımasız ölüm!Evler kurmuyor muyuz her zaman,anlaşmalar yapmıyor muyuz her zaman,mal bölüşmüyor muyuz her zaman,düşmanlık mı yok ülkede her zaman,deniz kabarmıyor mu her zaman, dalga götürmüyor mu her şeyi?!Güneşi gören gözleryok oluveriyor günün birinde!Uyuyanla ölü aynı şeydir;ölümün resmini çizen olmamıştır." (s.104)